Një kryetar komune, i rëndë nga miqësia,
vendosi një mik ta shpëtojë nga papunësia…
E thërret në zyrë, duke e këshilluar drejt,
- Të them shkoqur, s’jam për punë, vërtet!
Kryetari mendon si ta gjejë një zgjidhje,
për mikun e tij që s’kishte me punë lidhje.
- E gjeta! - thërret ai. - Rri ulur, s’punon fare:
roje në varreza, veç bënë sehir nga dritare.
Të gjithë rrinë shtrirë nën sipërfaqe të tokës,
askush s’e thotë një fjalë për rritje të rrogës.
Miku pranon menjëherë, i jep fund bisedës,
me entuziazmin se e gjeti kuptimin e jetës.
Kaloi një muaj. Bashkëpunëtorët te kryetari:
- Me leje, shoku shef, s’është në punë rojtari.
Kryetari merr telefonin, me zërin e tij zyrtar:
- Pse e braktise punën? O mik, ç’të ka ngjarë?
Sepse, siç dihet, edhe dembelizmi ka dinjitet:
nuk pranon të duket si të vdekurit në pushtet.
Prandaj po ta them, o i dashuri kryetar i mirë:
- S’më pëlqen të rri ulur, kur të tjerët rrinë shtrirë!