Nga hijet e zeza mbi prag,
shtëpia pa zë,
se qielli ka ikur.
Gënjeshtra si e vërtetë,
për njeriun kush si jep pesë para.
Zogjtë në hapsirën e vetë,
e kanë humbur drejtimin.
Rrufetë kundër territ,
për agime të ngrohta,
me shpresën se një ditë
do të vijë.
Ato po kthjellojnë qiellin,
që zogjtë lirshëm të vallëzojnë,
me rrezet e diellit.
Një stuhin e gjatë pa dritë, po perëndon.
Një rreze diell që s’kapej dot,
po ngroh zemrat e coptuara.
Fjala plagë kërkon shërim.
Jeta është e lirë,
se hijet e zeza s’rrinë pezull mbi kokë,
Peër zogjtë e hutuar pa qiellin e vet
vetëm një diell me dritë e ngrohtësi
e zbardh qiellin e kaltër,
që të vallëzojnë në rrezet e diellit,
e fëmijët të lozin lirshëm në oborr.