Një Prillin e kemi festë zyrtare,
ku rrena vishet si vajzë lozonjare;
del në shesh pa frikë, pa drojë, pa turp,
gjithë qeshin:- Eja, na gënje, moj çupë!
Po ne pse të çuditemi pandarë,
kur rrena na rritet si bari në arë?
Në komunë, në zyrë, krejt qëllimisht,
ajo firmoset me vulë - bëhet “zyrtarisht”.
Premtimet rriten pa leje si ndërtesa,
një kat për vota, dy për interesa;
rrena këtu s’është më thjesht një trill,
është me përvojë - jo vetëm për 1 Prill.
Na thonë: - Rritet paga - çmimi rrokulliset,
rinia kthehet sërish - fshati nuk braktiset;
por, rruga mbetet në letër vetëm si një hartë,
ndërsa rinia ikën, një nga një, ditë e natë.
Adresat “fshihen” si me magji nate,
njerëzit bëhen numra - pa zë e pa fate;
një rrenë burokratike, e ftohtë si mërzia,
që zbraz një vend më shumë se stuhia.
Dhe kur vjen 1 Prilli, çudia s’ka fund,
na thonë: “Sot mos i besoni askujt dhe askund!
Po ne qeshim hidhur, me të vërtetën e thjeshtë:
- Kur në vendin tonë 1 Prilli zgjat 365 ditë rresht…