Mundet me qenë njëri i mirë,
Fytyra me pasqyru shpirtin e bardhë,
E syri të jetë i pastër, i dlirë,
Ani pse bota shpirtin ta ka vrarë.
Ti mos u trishto, paragjyko, zemrën dëgjo,
E mos vlerëso mbi shpirtin paranë,
Fjalën e babës e të gjyshit në udhën tënde vlerëso,
Besimin mos e humb, po mbaje gjithnjë pranë.
Përulu para Zotit, ndërgjegjes dhe nënës,
E amanetit të gjyshit mos i bjer mohi,
Mos u gënje prej famës, se si dritë e hënës
Vjen e ikën si erë në ditë të sotit.
E mos urreni kur jetën jua prishin,
Të gjitha këtu i lëmë, edhe ne edhe mbreti,
Me vete marrim veç emrin dhe shpirtin,
Kështu tha Aleksandri: asgjë s’marr me vete.