Po sa hapet dita
Në agun e saj si perde,
Urrehet qenja e qenjës
Edhe guri e shtyp gurin,
Përtej « gardhit »mjaullijnë
Egërsirat në mes kryqesh t’thyer
Me thembrat e braktisura
Në strofullën e tyre të ndyer.
Atyre u rrinë varë zotat në mur
Me lutjet e moqme e sytë zgurdulluar,
Me botën e tyre dredhë e djallit
Për t’ua fryer muskujt e përgjakur
Kur bota falet sot për paqe e qetësi.
Edhe sot do ua vrisnin sytë po të mundnin
Pëllumbave në fluturimin e tyre nëpër ajër,
Dhe do ua thithin oksigjenin në hapësirë
Por, zoti i Madh nuk përfill lutjet djallëzore
Sepse sheh më largë, më drejtë dhe më mirë.