Duke pushuar në dhomë,
përballë meje,
një portret varur në mur,
jo thjesht një portret,
por një kujtesë e një kohë.
Ai nuk më flet,
nuk më njeh,
por ishtë aty,
si dëshmi të një kohe,
që kërkon zë.
Mysafirë kur janë aty,
me pysin:
“Është foto e babait?”
“Sa shumë po i ngjan.”
Unë përgjigjem:
“Jo!
Është foto e babait të kombit.”
Çuditen ata,
jo për foton e varur në mur,
por pse e mbaj foton e dikujt që ai së njeh !
por unë e mbajta,
si besimtari kryqin.
Një ditë në mes hijes dhe frymës,
Vendosa ta pyes pse e mbaj?
Ngadalë ju afrova,
e shikova drejt në sy.
e dija se nuk më flet,
por doja të bisedoja me të.
Për një çast m’u duk se fotoja u ça,
Më pyeti: “Çfarë do?”
Unë s’ngurrova,
si besimtari para altarit,
dhe fola:
“Ju pyes: kush jeni ju?”
Ai tha:
“Unë jam
njeriu i popullit të ndaluar,
i liruar nga të ndaluarit.
Unë jam aiqë bisedova me Naimin, Migjenin, De Radën…
Bëra polemikë me Kadaren dhe Rugoven.
Isha i pa qartë kur çdo gja ishte e qartë.
Unë jam themeli i popullit të shtypur,
Unë e mbyta Daniellin,
se vdekjën se do askush:
„Vdekja më vjen, jo prej syve,
por prej syve të tillë.”
(4/1994)