Balada e flijimit

Kultura

Balada e flijimit

Nga: Sevdail Hyseni Më: 29 prill 2026 Në ora: 13:55
Rexhep Qosja

Në Ditën Botërore të Librit

u shua një artist me kulturë,
- një mendje që rron përjetë

për të mos vdekur kurrë!
 

Ai tha: “Nuk dua kamera!”

- ata sollën aso me dronë,
se dhimbja pa “live” thonë

duket si varri pa beton.

Ai kërkoi heshtje të plotë

- një filozofi shumë e rrallë,
ata sollën disa altoparlantë,

me zëra që ngjallin mall...


Ai deshi thjeshtësi me qetësi

- mbi varr një gur, një kujtim,
ata sollën lulet plastike,

ta nderonin me ngushëllim.

E amaneti i shkruar në letër

u bë testamenti për dekor,
këtu i gjalli është barrë,

kurse i vdekuri - sponsor.
 

Ku njeriu i gjallë n’këto anë

paraqet rrezikun për rehati,
ndërsa i vdekuri është paqe -

një statujë pa gojë e pa sy.

Dhe ja, përsëri shfaqen zërat:

Duke u ndarë kundër dhe pro;
Ai s’flet më - kjo i bën të lirë,
ta duan, ta shajnë, apo jo?

Shoqëria qan me kamera

e qesh në heshtje tinzare,
që vret mendimin kur flet

dhe e ngjall kur s’është fare.

A ia vlen të vdesësh sot

për të qenë nesër i mirë?
Apo më mirë të jetosh

i padurueshëm, por i lirë?

Se këtu, në këtë baladë

Pa fund e pa varg të drejtë,
heroi nuk është ai që jeton,

- por artisti - ai që s’flet.
 

Dhe amaneti mbet i mekur:
Jo si një kujtim për mikun,
por si turp për të gjallin

e nderim për Akademikun!

comment Për komente lëvizni më poshtë
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat