Menduam këtë vit s’ka krizë si më parë,
T’ia mbathim në piknik, me mish e skarë.
Po na dolën përpara “hallet” me rabush,
Jo virusi, por çmimet, që djegin si prush.
Na ftoi festa e 1 Majit: “Dilni, festoni!”
Xhepi tha: “Rri brenda, mos më turpëroni!”
Se paga ka mbetur si foto e varur në mur,
Ndërsa faturat peshojnë si thasë me gur.
Dikur kishim frikë nga maskat në fytyra,
Sot kemi frikë nga faturat shumë të fryra.
Bukë me kredi e mish me këste mujore,
Dhe ajri duket sikur ka hyrë në doganore.
Politika flet, si gjithmonë, me takt e stil,
“Rritje ekonomike” - në letër dhe profil.
Ne rritemi veç në halle e borxhe pa rima,
Se premtimet u bënë si balona me vrima.
Prapë 1 Maji na gjen me humor e satirë,
Se qeshja jonë është bërë ilaçi më i mirë.
Edhe kur s’kemi mish, bëjmë pak humor,
Se ironia na mban gjallë kur jemi në zor.
Dhe në fund i themi kësaj kohe me marifet:
- Na more shumë, por s’na more dot lezet!
Se populli ynë mirë di të qeshë edhe në hall,
Dhe kur s’ka skarë - i pjek batutat në zjarr.
Në Preshevë ndizet muhabeti me kënaqësi:
- A po dalim për 1 Maj, apo rrimë në shtëpi?
Se xhepi është bërë shoshë - daulle e shpuar,
Sot futet në kuletë rroga - nesër është harruar.
Dhe në fund i themi kësaj kohe pa fije turpi:
- Na more bukën, po jo humorin nga trupi!
Se Lugina di një sekret të vjetër, sakaq të rrallë:
Kur s’ka bukë në sofër - satira shërben si dhallë.