Në Luginë nuk na buzëqesh zari,
pesha e fjalës sa një koqe kandari,
ku lajmet rriten si qimet në kokë,
me kasnecët, bishtin deri në tokë.
I sheh në studio me gojë bilbili,
ku fjala u del si tymi prej fitili,
në rrjete sociale bëhen filozofë,
e rrugëve heqin kësulë e gëzof.
Në bufe, ku politika zien si kafeja,
janë ekspertë që s’i honeps as feja,
tundin bishtin si flamur krenarie,
shpikin teori në mungesë barazie.
Sa më i gjatë bishti, sakaq fitore
për atë që hedh kocka me favore,
kurse mendja rri në dietë noprane,
pa proteina vetëm me disa slogane.
Fjalitë i kanë si tullumbace në erë,
por brenda - të zbrazëta, pa vlerë;
një fryrje që mban më shumë interes,
e shpërndahet si mjegulla në mëngjes.
Në botën normale bishti është zoologji,
këtu te ne - CV, diplomë edhe biografi.
Paradoksi vallëzon si komedi absurdi:
n' këtë gjullurdi më dinak bëhet hajduti.
Prandaj, pyetjet enden si hije të zeza
nëpër rrugët tona me laqe dhe kthesa:
Mos vallë mendja nga koka u zhduk,
apo bishti i dhisë na është bërë rrugë?!