Kur vetmia të kaplon,
kur drita bëhet terr,
kur jeta të bëhet tmerr ,
loti thahet nga çdo gjë,
dhe asgjë s'të bën derman.
Je i mposhtur nga vetmia,
s'e kupton g'është trysnia,
hesht në vete e behesh pishman
për të mirat që ke dhënë.
E zgiat dorën në mes të malit,
ku aty të ndihmon vetëm ajri,
nuk të zihet fryma nga asgjë.
Atëherë e kupton
se vetmia qenka vlerë.