Zjarri i gjakut

Kultura

Zjarri i gjakut

Nga: Engjellushe Sheme Koltraka Më: 19 qershor 2026 Në ora: 11:10
Engjellushe Sheme Koltraka

U trondit Zvërrneci

Kur pa gardhin me tela

Në grykë kafshata ngeci

Pa frymë edhe unë ngela.

Kur pashë vlonjatin e gjorë

E zvarritën i thyen kockat

Ai mbronte pronën në Vlorë

Ata ia ngulnin më shumë kthetrat.

Kockat e vlonajtit fosforishente

Kur thyheshin nxirrnin shkëndia

Gjaku I vlonjatit rrëzëllente

Ndizej më shumë në trojet e tija.

Trojet e tij denbabden

Nuk ia preku dot asnjë pushtues

Por papritur një halabak vjen

Barbari sillet si një dhunues.

Toka e Zvërnecit bekuar prej Zotit

Aty kishte vetrëm harmoni

Erdhi zaptuesi, aty pikoi loti

Shkatërroi jetën përbindëshi i zi.

Aty kishin folenë dhe flamingot

Në trishtim përplasen flatrat

Në qiell ngritën klithmat

Luftojnë për të mbrojtur vatrat.

Në Vlorë u ngjall Selam Musai

Mbi telat me gjëmba hodhi gunën

 Nuk durohet të shoh Vlorën në vaj

Mbi atë, të ushtrojnë dhunën.

Le ta bëjmë si dikur

Kur në detë hodhën perandorinë

Për Atdhe e për Flamur

Të mos shesim Shqipërinë.

Eh, more Selam Salaria

Po na copëtohet vatani!...

Përbindëshi me emrin Lubia

Po e gllabëron si satani!

Harrojnë se vlonajti ka zemër

Në zemër ruan zjarrin e gjakut

Se liria ka një emër

E ndez zjarrin pranë çdo pragut.

Këtë zjarr e ndezi Vlora

Për Pelikanin Kaçurrel

Ndizet Shqipëria, ia bën fora

Tronditet Lubia në Surrel.

Ia bën fora Shkodra loce

Bubullimë zëri i Dedë Gjolulit

Mos i vini gardhe kësaj toke

Se janë gjallë djemtë e Rjollit.

Mos na i rrëmbeni tokat e të parëve

Gjysh sëtrëgjyshi i mbrojti me gjak

Prej pushtuesve e prej të marrëve...

Mos na e bëni jetën farmak!...    

Trojet tona të gjitha Perla

I lakmon kur i sheh çdo sy

Sot po shtohen retë e zeza

Dritën e diellit e kanë nxi.

Na ka rënë i rëndi siklet

Na kërrusi gjunjë e shpinë...

Nuk na krrusi krajl as mbret

Si durojmë ne sot Lubinë!...

Ndaj është ngritur gjithë shqiptaria

Në çdo skaj të Atdheut

Kërkojnë të shporret Lubia

Të bëjnë një trojet e Skënderbeut.

Le të ngjallet Albulena

Të gjithë malet të lëshojnë rrufe

Në gjithë botën shqiptarët i kena

Po ngrejnë zërin për Atdhenë.

Po djegin planet e ricopëtimit

Që në dorë i mban tradhëtia

Sjellin shpresën e bashkimit

Në ballë prinë e gjithë rinia.

Në Tiranë marrshuesit paqësorë

Brohorasin: “Revolucion”

Vërtetë rrinë në diasporë

Por janë i pastër gjaku jonë...

Kudo që punojnë e jetojnë

Shqipërinë e kanë në gji

Kudo shkojnë na krenojnë

Nofka negative nuk u vë dot njeri.

Ju politikanë, a i keni sytë në ballë?!

Po mendjen a e keni në kokë?!

Vlerësojeni këtë rini të rrallë

Kërkesat e tyre nuk i mohoni dot!

Mos u sillni si pashallarë!

Vjedhjeve u erdhi fundi...

Bota u njohu o të marrë

Po mbyteni në vorbull zullumi.

E shikoni? Është ngritur populli!...

Popullin nuk e vlerësuat kurrë!

Mos dërdëllisni së koti

Si shelegë populli do t’u djeg në furrë...

Se ka ardhur fundi i durimit

Ndaj ndizet gjaku prej zemërimit

Do t’u djeg zjarri i gjakut

Do të pastroj populli vatrën e pragut.

Zjarri i gjakut u ndez në Vlorë

E u përhap nëpër damarë

Kalon flamuri dorë në dorë

Të ngrihet sot kush është shqiptar!

Nën rrogoz rri djallëzia

Si nëpërka e lëshon helmin

Nuk përçahet dot rinia

Djallëzisë po ia fut shkelmin.

I ngre dallgët Oqeania  

Te Shqipëria i kanë sytë      

Më shumë dritë lëshon yjësia

Të ndëshkohen padrejtësitë.

Të ndëshkohen zullumqarët

Që po majmen me djersë të shqiptarit

Të shfarosën gjakatarët

Që pijnë gjakune të varfërit.

Do t’i djeg zjarri i gjakut

Që nga Vlora mori flakë

Për të mbrojt lirinë e pragut

Është ngrit në këmbë një armatë.

U ndez gjaku si baruti

Përvëlon djallëzitë e çdo të marri

Përvëlon çdo lloj harbuti

E sjell shpresën te shqiptari.

Nuk është shqiptari si dikur

Kur i mbyllur jetonte në errësirë

Kaloi turbullirat gur mbi gur

Për të qenë në botë i lirë.

Emigrantë nga e gjithë bota

Po vijnë sot në Atdhe

Të puthin dheun ku u ra koka

Vijnë të fortë si Promete.

Si Uiliksi i Iliadës

Padrejtësinë thërret në duel!

E dinë folenë e lëngatës...  

Në një shepllë në Surrel...

Kjo lëngatë pa origjinë

Një herë sllav, një herë çifut,

Po së fundi mori tapinë

E vulosën kryehajdut.

E kuptoi gjithë shqiptaria

E kupotoi bota mbarë

Me kusari të shuhet lavdia

Të pret gropa si qyqarë!!!...

Të shpëtojmë prej mallkimit

Që na ndoqi këmba-këmbës

Shqipëria të dalë nga kulla e ngujimit

Shqiptari të puth dorën e nënës.

Të kthehen shqiptarët te vatra

Ku kanë origjinën stërgjyshore

Të lulëzoj jeta në qytete e fshatra

Të lulëzoj toka jonë arbërore.

Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat