Mërgimtari zog shtegtar,
vjen n’vendlindje fluturim;
sjell me vete plot dhurata,
mbush shtëpinë me gëzim.
Sapo mbërrin në oborr,
i dalin para varg e vijë:
nëna, baba, halla, daja...
e përqafojnë me dashuri.
Por edhe gëzimi ka kufi,
si vizitat me orar;
nuk mjafton veç dashuria
për një jetë mërgimtar.
Çdo mbrëmje thotë,
me zë e solemnitet:
-Vitin tjetër kthehem,
vendlindjen e kam amanet!
Kur vera bashkë me gushtin
i afrohet përfundimit,
valixhet presin te dera,
me biletën e kthimit.
Si dallëndyshja ai
e do folenë me dashuri;
por vetëm verës e viziton,
dimrin s’e kalon aty.
Sapo vjen shtatori
me erën e parë,
fluturon përsëri,
si zogu shtegtar.
E ka vendlindjen
dashuri të pashtershme,
por në kurbet,
adresën e përhershme.
Spica Metalike