Disa njerëz pa kurriz, të nënshtruar në jetë,
të shitur e hafije, pa nder e pa besë;
jetuan në hije, me shpirt të robëruar,
dhe turpin e tyre kurrë s’e kanë shëruar.
As në lindje, as në perëndim nuk gjetën dot dritë,
as në jetë, as në vdekje nuk patën një ditë;
nuk u dhemb për nder, as për emër të mirë,
fytyra e tyre mbeti gjithmonë e nxirë.
Turpi i tyre mbi turp rëndon si mallkim,
për njeriun, për kombin, për tokë e për qiellin;
si hije e rëndë mbi ndërgjegjen e tyre,
që s’lahet kurrë me ujë e as me frymë natyre.
Heu, shqiptar! Ty ta ndjefsha gjithmonë të mirën,
që mbajte mbi supe furtunën e egërsirën;
në trup e në gjymtyrë, të plagosura në jetë,
ke duruar shumë dhimbje, por qëndron përjetë.
Se mbi plagë e mbi dhimbje u rrite me nder,
mes zjarrit e hekurit nuk u përkule asnjëherë;
dhe sa të ketë diell mbi këtë tokë shqiptare,
do të jetojë krenaria jote legjendare.