Jemi në pritje,
kush do ta ndezë dritën?
Ndoshta deputetja,
presidente në detyrë,
ose deputeti,
kryeministër në detyrë.
Të gjithë flasin për shtetin,
për ligjin e Kushtetutën,
por kur vjen ora e përgjegjësisë,
e humbin rrugën,
e harrojnë betimin.
Gjykata Kushtetuese
duhet ta çajë mjegullën,
që shteti të mos mbetet peng
i fjalëve pa fund.
Shteti ynë,
me rrënjë të thella në gur,
qëndron krenar
me himn e flamur.
Por zemra e tij
kërkon përgjegjësi
nga ata
që ne i kemi zgjedhur aty.
Lutja e fundit
është si e para:
Merrni përgjegjësinë,
punoni,
dhe Kushtetutën zbatojeni!
Në këtë mjegull
s’po e shohim më
njëri-tjetrin në sy.
Jemi hutuar,
s’po dimë më kur lindi dielli.
Fytyrat i kemi kthyer nga qielli,
sikur përgjigjja
të vijë prej tij.
Durimi dhe sinqeriteti
na mbajtën gjallë.
Bashkë,
si një grusht i vetëm,
lehtë i përballonim stuhitë.
Por tani,
edhe përpjekjet janë lodhur
nga përsëritja e takimeve,
nga premtimet
dhe dështimet.
Kushtetuta është e qartë,
vetëm ai që nuk do,
nuk e zbaton.
Dhe ju thoni:
“Se ende ka kohë.”
Por maskat ju kanë rënë,
e lojën prapë e vazhdoni,
pa ju hyrë therrë në këmbë,
sikur ky vend
të mos ishte edhe i joni.
Tani jemi duke pritur,
kush do ta ndezë dritën.
Sepse drita nuk vjen vetë,
dikush duhet ta ndezë.