Na ka humbur zëri,
jo nga lodhja e punëve,
por nga pesha e lajmeve të trishta.
Ka kohë,
që vendi ka ethe,
nga një zjarr i brendshëm,
ndërsa populli po e mbanë kokën me duar
Hije pa fytyrë
sillen rreth nesh,
na kërcënojnë,
mundohen të na mbushin me frikë.
Por ne jemi nga kjo tokë,
dhe kemi forcë t’i ndalim këto hije,
para se të na e rrëmbejnë
frymen e fundit.
Ne ndërtojmë fatin tonë
Me duar tona ndërtojmë kala,
por edhe mbrohemi nga duart tona,
që në vendin e rrënjeve tona,
mund të mbjellin fundin.
Kush jemi ne,
që helmojmë frymën tonë
dhe plagosim vetveten?
Le të mendojmë,
veç një herë, drejt:
Ju dhe ne jemi bijtë e këtij vendi
dhe së bashku duhet ta mbrojmë
këtë copë atdheu.
Sebashku si një grusht,
e ndërtojmë fatin tonë,
jo fundin tonë.
Sepse,
nëse heshtim të gjithë,
nuk mbetet askush
që ta dëgjojë heshtjen tonë.
Njeriu dhe hija e tij
Ne jemi autoktonë
den baba den,
mbi këtë tokë,
e nën këtë qiell me dritë,
për të jetuar të lirë,
jo për të mbetur pezull,
mes shpresës dhe frikës.
Njerëzit levizin të qetë,
me halle nën sqetullë.
Bijt tanë,
po matën me hijet e tyre,
dhe çuditën pse janë aq të mëdhenjë.
Por kur dielli rrezaton,
hija e tyre shuhet.