Poema e babës

Kultura

Poema e babës

Nga: LULZIM LOGU Më: 1 korrik 2025 Në ora: 11:53
Autori Lulzim Logu

I nëmun, të ndjej mungesën tënde, ajrin e rralluar mëngjeseve vuaj

Ndërsa ngjitem skaj bjeshkës, ku hapat e tua janë skajuar në gurë

Fosilizuar në fragmente kujtimesh të idhta, por sa të shtrenjta sot

Si fëmijë naiv kërkoj të të gjej në çdo çast, të përqafoj sadopak

Dhe të vdes pastaj, s’kam dert , as pengje tjetër, u ndamë pafaj

Ti shkove aq herët, tash si mjegull vese rri ballit të agut zgjuar…

Shkove një mëngjes të dielë kur korriku mbante aromë mjedre

Të sapopjekur shpatit të livadheve mbi Markaj, fryma tu mek

Si klithma e zogut vetmitar majë çetine, dikush e trembi befas

Në çastin e mbramë të syve silueta ime mbet’ në retinë, shembur

Statujë malli dhe pamundësie, kush mundet të kapet me zotin

Në zgjedhjet e çuditshme kur rrëmben dashuritë e tij të lakmuara…

Gjashtëdhjetëetre ditënetë ju lutem shpresës mes nesh të mbetet

Të ngrejë kampin e saj, ndërsa kapluar dhimbjesh dhe mundimesh

Me thonj mbanim jetën tënde shtërnguar me litarë gjaku dhe malli

Buzëqeshjet veniteshin minutë pas minute si zogjtë fundvjeshte vonë

Dhe terri sfidonte shkulmet e dritës në betejën e humbur me fatin

Honeve të askundit humbën yjet, mbrëmja lotonte si grua e trishtë…

E gruaja jote, nana ime e mirë ti shtroi flokët e zinj mbi ballë

E vajza jote, motra ime e bukur ti mbylli lehtë sytë e tu të butë

E nusja ime, vajza jote e dytë ti vendosi duart pranë gjoksit tënd

Kur erdha unë ndjeheshe si atherë në gjumin e ëmbël të pasdites

Veç një lot i tharë në cepin e syve dhe në shtegun e mjekrës poshtë

Më ka thyer iluzionin e të qënit gjallë,që të rrëfej rrugën e kthimit

Të shoh edhe njëherë veten në pellgjet e syve tu, ishte shuar dielli…

Bie shi i imtë mbi dheun e kuq , stërkala lotësh kullojnë mbi dru

Trokasin ëmbël si kokrrat e breshërit të rrallë fundvere në stane

Nanuriteshim ne fëmijët e lazdruar prej barit të bjeshkës e gjyshja

Nana jote me dhimbsurinë prej nëne na mbulonte krahët e shpluar

Baba jot fishkëllente prag muzgu, krye gryke ti largonte ujqit e natës

Ti shfaqesh një çast krye kujtimi dhe ma përkujton betimin e fshehtë

Të pranoj trillin e pabesë të fatit e të bëhem burrë i fortë, ashtu si ti…

Netve vonë kur ndihem vetëm ndjej siluetën tënde si frymë e vakët

Depërton mes dyerve dhe zbut trishtimin e valë të mendimeve të rënda

Ma prek ballin dhe ja shton dritën dhomës kredhur në terrin e thiktë

Pëshpërit fjalë të çuditshme agu në prekje me xhamin e mëngjesit

Dhe përthith frymën tënde, shkrirë në klithje zogjsh dhe tone ngjyrash

Jam krejt i lagur malli, shprese dhe venitje ëndrre, thahem me diellin…

Poema jote babë, vargjet dalin krejt natyrshëm prej gjoksit tim

Si trajtat nga dalta e skulptorit që punon statujën e tij në ngrehinë

E jotja po ngrihet nga çasti në çast përplot fragmente jete, shkëlqen

Duke u zbuluar dita ditës konturet e mrekullueshme, përulem para saj

Dhe kuptoj sesa vështirë është të sfidosh kohërat dhe prapë të mbetesh

I adhuruar për mënyrën sesi u ndjeve në jetë, si triumfove para fundit…

Mbështetem mbi shtretni fjalësh të thjeshta mbetur gjallë prej dialogut

Mbi shikime të avullta nga syni yt i shkruem, e ruajta brenda një letre

Ku kam shkruar fragmentet e paharrueme të dashnisë, rri ngrohtë aty

Sa herë e shploj mëngjeseve guf malli si zog i zanun gishtash të dorës

Pastaj fluturon horizontit të çelun të mëngjesit, për tu kthyer sërisht

Në folenë time të zemrës, sa të kam dashtë, veç zoti e di, ani se fajtor…

Ta shkruaj emrin në faqen e gurtë të bjeshkës, me ngjyra ylberi e ngjyej

Ta thërras me jehona mbi shkrepat ku bora shkrin dhe dhitë e egra ikin

Turravrap në lojën marrëmëndëse me të vegjlit e tyre, ka çelur trumza

Avionët lënë pas gjurmët e bardha, vizatojnë forma absurde mbi qiell

Pasditeve shirat shqyejnë mjegullën e varun halorësh, pikin rrëshinë

Në kujtesën time ngjitur përjetë portreti yt, medaljon i artë, ruan kohën…

01 Korrik 2025

comment Për komente lëvizni më poshtë
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat