Një dorë e vogël në dorën time,
Është dora e nipit tim të parë.
Jam i lumtur, gjysh, në këto pushime,
Më thoshte shpesh tejet kureshtar.
Ecim drejt sheshit të Prishtinës,
Buzëqeshja e tij më dhuron gëzime.
Mosha e shtyrë rinohet pas stinës,
Kështu nuk ka qenë fëmijëria ime.
Nisemi nga sheshi Zahir Pajaziti...!
Nga larg na buzëqesh Nënë Tereza...!
Bekimi i saj sikur zërin ngriti:
"Kështu desha t'ju shoh ndër breza!"
Dëgjoje, i them, nënën Shenjtëreshë
Sa ka vuajtur për njerëzimin!
Ai ngadalë nis të buzëqeshë
"E kam te zemra, gjysh, bekimin!"
Është Shenjtëresha e kësaj toke,
Këtë mos e harro, biri im i mirë...!
Dhe qe nënë e tërë kësaj bote
Që për njerëzimin u flijua duke gdhirë...!
Dëshira fluturonte drejt Gjergj Kastriotit,
Që krenar shikonte mbi kalë...
Çerek shekulli ka mundur dikur moti
Armiqtë, sa herë në pritë i kanë dalë!
Gjyshi fliste për trimëritë e Skënderbeut,
Duke i treguar vargjet më të mira të poetit:
"Njëzet e katër luftëra bëri,*
Njëzet e katër vdekje theu.
Çka mangut linte ditën Gjergji
I plotësonte natën Skënderbeu!"
Krenaria na i ngrohu zemrat valë,
Derisa arritëm bustin e të diturit...
Ibrahim Rugova dukej se ishte gjallë
Me mendimet e tij, të të ndriturit.