“Ishte një akt i mahnitshëm ushtarak”, Trump flet për detajet e arrestimit të Maduros

Bota

“Ishte një akt i mahnitshëm ushtarak”, Trump flet për detajet e arrestimit të Maduros

Nga: Bota sot Më: 3 janar 2026 Në ora: 10:50 Përditësuar në ora: 20:02 më 06.01.2026
Donald Trump

Trump thotë se “shumë” ushtarë kubanë u vranë në bastisjen në Venezuelë, por e quan operacionin “të shkëlqyer”

Donald Trump pranon se "shumë, shumë" kubanë u vranë gjatë asaj që ai e quan operacion ushtarak "brilant" në të cilin u kap Presidenti i Venezuelës, Nicolás Maduro.

Media lokale raporton se 23 ushtarë venezuelas dhe 32 ushtarë kubanë vdiqën kur trupat elitare amerikane sulmuan kompleksin e Maduros të shtunën - ja pse SHBA-të thonë se ndërmorën veprime.

Në Karakas, policë të armatosur shihen duke patrulluar rrugët, në një imazh të ndarë nga Ministri i Brendshëm Diosdado Cabello, shkruan BBC.

Dhe në një video të ndarë në internet, forcat e sigurisë janë filmuar duke bërtitur "besnikë gjithmonë, tradhtarë kurrë".

Shumë figura nga regjimi i Maduros janë ende në krye - frikësimi dhe frika mbeten, i thotë një grua venezueliane gazetarit tonë të çështjeve globale.

Ndërkohë, korrespondenti ynë Jonathan Beale raporton se SHBA-të po gjurmojnë një cisternë që po i afrohet Evropës, në të cilën u përpoq të hipte muajin e kaluar në Karaibe.

Arrestimi i Maduros/ Trump: Ndërpremë energjinë dhe i kapëm në befasi! Paralajmërim Venezuelës: Bashkëpunim ose sulm të dytë!

Presidenti amerikan Donald Trump ka folur për situatën rreth Venezuelës, duke vlerësuar operacionin e forcave amerikane. 

“Të vetmit njerëz me drita ishin njerëzit që kishin qirinj”, tha Trump, duke detajuar operacionin që ndodhi. 

“Ishte një akt i mrekullueshëm ushtarak”, u shpreh ai. 

Trump shtoi se të vetmet viktima të regjistruara në aksionin për kapjen e Nicolas Maduros ishin “kubanezët”. 

“Ata e dinin që po vinim… energjia elektrike për pothuajse të gjithë vendin ishte ndërprerë. Atëherë e kuptuan se kishte një problem. Nuk kishte energji elektrike… Kështu që i kapëm pak në befasi, por ishte fantastike. Ishte fantastike taktikisht. Ishte një gjë e pabesueshme”, theksoi ai. 

Paralajmërim Venezuelës: Bashkëpunim ose sulm të dytë! 

Presidenti amerikan Donald Trump ka deklaruar sot se SHBA mund të ndërmarrë një tjetër operacion ushtarak në Venezuelë, nëse autoritetet atje reshtin së bashkëpunuari me SHBA-të. 

Gjatë një interviste për NBC News, Trump tha se administrata e tij po vlerëson mbështetjen financiare  që duhet tu japë kompanive të naftës  për rindërtimin e infrastrukturën energjetike të vendit pas rënies së Nicolas Maduros. 

“Shtetet e Bashkuara e dëshmuan sërish që ne kemi ushtrinë më të fuqishme, më vdekjeprurëse, më të sofistikuar, më frikëndjellëse në planetin Tokë. Askush nuk mundet të na mundë. Askush nuk mund t’ia dilte asaj që bëmë ne. Askush tjetër nuk I ka armët tona” tha ai. 

Ku ndodhet Maduro? 

Maduro dhe bashkëshortja e tij, Cilia Flores, kaluan natën e parë të tyre në qeli në qendrën Metropolitan Detention Center në Brooklyn. Kur dolën para gjykatës të hënën, u deklaruan të pafajshëm për akuzat që rëndojnë mbi ta.

Gjatë seancës, Maduro u shpreh se e konsideron veten “të burgosur lufte”.   

Çështja Maduro dhe përplasjet politike të brendshme 

Ndërkaq, sikur të mos mjaftonin akuzat zyrtare, një akuzë tjetër po përgatitet në Florida kundër tij. Guvernatori Ron DeSantis tha sot në një konferencë se “Florida po shqyrton mundësinë e ngritjes së një akuze kundër Maduro” bazuar në pretendimin se Maduro ka qenë ‘shumë i përfshirë’ në trafikun e drogës drejt Floridës.

Senatorët amerikanë do të mblidhen të mërkurën në një sallë të mbyllur për të marrë të gjithë informacionin mbi operacionin që çoi në kapjen e Maduros. Do të jenë pikërisht Rubio, Hegseth, Attorney General Pam Bondi, CIA Director John Ratcliffe and Gen. Dan Caine, chairman of the Joint Chiefs of Staff, që do të ndajnë informacionin e detajuar me senatorët. Takimi do të mbahet në një vend të mbyllur pa praninë e kamerave apo telefonëve. Demokratët në veçanti kanë kërkuar me ngulm që të njihen menjëherë me të dhënat e operacionit. 

Çfarë po ndodh në Karakas? 

Ndërkohë në Karakas situata raportohet e tensionuar, veçanërisht si pasojë e konfuzionit mes forcave të ndryshme qeveritare. Gjatë mbrëmjes së të hënës ndërtesat qeveritare u evakuuan pas disa të shtënave me armë pranë pallatit presidencial. E ndërsa Delcy Rodriguez është betuar si presidente në detyrë, kryetarja e opozitës venezuelase, Maria Corina Machado, njoftoi planet për rikthimin e menjëhershëm të saj në atdhe. 

“3 Janari do të mbahet mend në histori si dita kur drejtësia mundi tiranën. Është diçka e madhe jo vetëm për Venezuelën dhe të ardhmen e saj por edhe për njerëzimin, lirinë dhe dinjitetin njerëzor” tha ajo.   

Planet për Venezuelën 

Gjatë intervistës për NBC, Trump tha se para zgjedhjeve të rradhës në Venezuelë, amerikanët duhet ta rimëkëmbin shëndetin e këtij vendi. “Në fillim na duhet ta rregullojmë vendin. Smund të ketë zgjedhje për momentin” tha ai. 

Sipas Trump, do të jenë një grup zyrtarësh amerikanë që do të përfshihen direkt në mbikqyrjen e punëve të Venezuelës. Ndonëse  nuk e bëri të qartë mënyrën se si SHBA do ta administrojë Venezuelën, Sekretari i Shtetit Marco Rubio ka lënë të kuptohet që administrimi do të fillojë nga ekonomia dhe eksporti i naftës. E megjithatë, kur u pyet se kush do të jetë në krye të detyrës, Trump u përgjigj : Unë!

Venezuela vërteton se 'SHBA-të kanë ushtrinë më të fuqishme, vdekjeprurëse dhe të sofistikuar në Tokë'

Nga: A.Sh

Donald Trump thotë se operacioni në Venezuelë për të rrëzuar Nicolas Maduron vërteton se "ne kemi ushtrinë më të fuqishme, më vdekjeprurëse dhe më të sofistikuar".

Ai shton: "Është ushtria [më] e frikshme në planetin Tokë, dhe nuk është as afër. E dini, e kam thënë për një kohë të gjatë. Askush nuk mund të na mposhtë."

Është pranuar prej kohësh se SHBA-të kanë fuqinë ushtarake më të shquar në hemisferën perëndimore.

Pas kësaj, ai kthehet përsëri te çështjet e brendshme.

Trump mburret për operacionin në Venezuelë

Nga: A.Sh

Presidenti amerikan ka vazhduar të flasë për Venezuelën tani.

"Të vetmit njerëz me drita ishin njerëzit që kishin qirinj", thotë Trump, duke detajuar përpjekjen.

Ai shton: "Ishte një akt i mahnitshëm ushtarak".

Trump vazhdon të pretendojë se "kubanezët" vdiqën në operacion, pa ofruar asnjë detaj.

Ai thotë: "Ata e dinin se po vinim... energjia elektrike për pothuajse të gjithë vendin u ndërpre. Atëherë e kuptuan se kishte një problem. Nuk kishte energji elektrike... Kështu që i kapëm pak në befasi, por ishte fantastike. Ishte fantastike taktikisht. Ishte një gjë e pabesueshme".

Trump flet pas kërcënimit për Grenlandën dhe paraqitjes në gjykatë të Maduros

Nga: A.Sh

Presidenti amerikan ka pasur një fillim të ngjeshur të vitit 2026 dhe do të dëgjojmë prej tij rreth orës 15:00.

Në një postim të shkurtër në faqen e tij të mediave sociale para se të largohej nga Shtëpia e Bardhë, Trump tha se do të takohej me republikanët e Dhomës së Përfaqësuesve "të cilët i dua vërtet (pothuajse të gjithë!)".

Ai do t'i takojë ata në Qendrën Kennedy, e cila ka qenë subjekt i një përpjekjeje kontroverse për riemërim.

Bordi i institucionit, i cili thuhet se është zgjedhur me kujdes nga Trump, votoi për ta riemëruar atë në Qendrën Trump-Kennedy para Krishtlindjeve, por kjo nuk është miratuar nga Kongresi dhe është kritikuar nga anëtarët e familjes Kennedy.

Maduro do të mbrohet në gjykatë nga avokati i Julian Assange

Barry Pollack - avokati i Uashingtonit që përfaqësoi themeluesin e WikiLeaks, Julian Assange - do të mbrojë udhëheqësin e rrëzuar të Venezuelës, Nicolas Maduro, në një çështje droge në SHBA që mund të vërë në provë pretendimet për imunitet për udhëheqësit e huaj dhe ligjshmërinë e kapjes së tij.

Pollack u paraqit me Maduro-n të hënën, ndërsa ai deklaroi se nuk ishte fajtor në gjykatën federale të Manhattanit, disa ditë pasi Maduro dhe gruaja e tij u kapën në një bastisje ushtarake amerikane.

Mbrojtja e Assange i dha Pollack një ide për raste të mbushura me intriga globale dhe me pasoja për pozicionin e Amerikës në botë.

Çështja testoi nëse ligji amerikan mund të kriminalizonte publikimin e informacionit të ndjeshëm.

Assange u përball me akuza të Aktit të Spiunazhit në SHBA për publikimin masiv të dokumenteve sekrete amerikane nga WikiLeaks, duke përfshirë kabllograme diplomatike dhe rrëfime të veprimeve ushtarake në Irak dhe Afganistan.

Pas muajsh negociatash, ai deklaroi se ishte fajtor për një akuzë të vetme për konspiracion për të marrë dhe zbuluar informacion të klasifikuar të mbrojtjes.

Marrëveshja e pazakontë e vitit 2024 që arriti Pollack i lejoi Assange të dilte nga një burg britanik, të pranonte pranimin e fajësisë në territorin amerikan të Ishujve Mariana Veriore përpara se të kthehej në Australinë e tij të lindjes.

Maduro u deklarua i pafajshëm të hënën për një aktakuzë me katër akuza që e akuzonte atë për udhëheqjen e një komploti për të futur kokainë në Shtetet e Bashkuara, duke përfshirë edhe bashkëpunimin me grupe të armatosura guerile, kartele droge dhe banda ndërkombëtare.

Në paraqitjen e Maduros në gjykatën federale të Manhattanit të hënën, Pollack tha se priste debate të gjera ligjore mbi atë që ai e quajti "rrëmbim ushtarak" të Maduros, duke sinjalizuar se mbrojtja do të argumentojë se operacioni i së shtunës ishte i paligjshëm.

Pollack gjithashtu mund të pretendojë se Maduro është imun ndaj akuzave penale si kreu i një qeverie të huaj. Pollack nuk iu përgjigj menjëherë një kërkese për koment.

"Shtetet e Bashkuara kanë një pikëpamje të jashtëzakonshme se cili është juridiksioni i tyre në mbarë botën", tha Pollack për faqen ligjore Lawdragon në një intervistë vitin e kaluar në lidhje me rastin Assange.

Të dy argumentet përballen me pengesa ligjore.

SHBA-të nuk e kanë njohur Maduron si udhëheqës të Venezuelës që nga viti 2019, pasi Maduro shpalli fitoren në zgjedhjet që SHBA-të dhe vende të tjera i konsideruan të manipuluara.

Gjykatat amerikane në përgjithësi kanë refuzuar të hedhin poshtë ndjekjet penale, bazuar në pretendimet se një i pandehur është sjellë në SHBA në mënyrë të paligjshme.

Pollack, një partner në firmën ligjore Harris St. Laurent & Wechsler, gjithashtu më parë ka përfaqësuar një ish-oficer të Agjencisë Qendrore të Inteligjencës i cili u dënua për ndarjen e informacionit të klasifikuar me një gazetar.

Ai siguroi një lirim nga akuzat për një ish-ekzekutiv të Enron Corp i cili u përball me akuza të lidhura me falimentimin e kompanisë energjetike në vitin 2001.

Të shtëna armësh pranë pallatit presidencial në Karakas, pak ditë pas rrëzimit të Nicolas Maduros

Të shtëna armësh janë dëgjuar të hënën vonë pranë pallatit presidencial të Venezuelës, thanë dëshmitarët, disa ditë pasi forcat amerikane kapën presidentin tani të rrëzuar Nicolas Maduro në një bastisje ushtarake.

Një burim pranë qeverisë tha se situata ishte nën kontroll.

Dronë të paidentifikuar fluturuan mbi pallatin Miraflores në Karakasin qendror dhe forcat e sigurisë hapën zjarr në përgjigje rreth orës 8:00 të mbrëmjes, ka thënë burimi, disa orë pasi zëvendësja e Maduros, Delcy Rodriguez, u betua si presidente e përkohshme pas largimit të tij.

Shpërthime me armë zjarri u dëgjuan, por jo aq të forta sa në sulmin para agimit të së shtunës që rrëzoi Maduron, sipas një personi që jeton pesë blloqe larg pallatit, i cili tha se incidenti zgjati rreth një minutë.

"Gjëja e parë që më erdhi në mendje ishte të shihja nëse kishte aeroplanë që fluturonin sipër, por nuk kishte. Pashë vetëm dy drita të kuqe në qiell", citohet të ketë thënë banori pranë pallatit në kushte anonimiteti.

"Të gjithë po shikonin nga dritaret e tyre për të parë nëse kishte ndonjë aeroplan, për të parë se çfarë po ndodhte".

Ministria e Komunikacionit nuk iu përgjigj menjëherë një kërkese të AFP-së për koment. 

Venezuela: Çelësi është në duart e Chevron

Ky përvjetor ka një peshë të veçantë: Pikërisht në momentin kur raketat amerikane ranë mbi Venezuelën dhe pasi Presidenti i SHBA-së Donald Trump arrestoi Nicolás Maduron, koncerni amerikan Chevron feston 100 vjet prani në këtë vend.

Gjiganti amerikan i naftës është aktualisht e vetmja kompani e madhe amerikane e naftës që operon në Venezuelë. Tashmë është e qartë: Chevron do të luajë një rol kyç në zhvillimin e ardhshëm ekonomik të Venezuelës.

"Chevron mund të përfitojë menjëherë nga hapja e mundshme e tregut të naftës në Venezuelë", tha për agjencinë e lajmeve Reuters Francisco J. Monaldi, një doktor shkencash dhe një ekspert i politikës energjetike të Amerikës Latine në Institutin Baker të Universitetit Rice në Hjuston.

Venezuela ka rreth 300 miliardë fuçi naftë, gjë që e bën atë vendin me rezervat më të mëdha të naftës në botë. Kjo korrespondon me një pjesë prej rreth 17 përqind të rezervave të njohura të naftës në botë. Aktualisht, Venezuela, sipas të dhënave nga Organizata e Vendeve Eksportuese të Naftës (OPEC), prodhon rreth një milion fuçi në ditë. Chevron përbën një të katërtën e këtij prodhimi.

Sipas OPEC-ut, eksportet e naftës bruto kanë rënë nga gati dy milionë fuçi në ditë në vitin 2015 në rreth 500,000 fuçi në ditë në vitin 2021 - një rënie dramatike. Që nga viti 2023, ka pasur një ringritje të lehtë. Në vitin 2024, eksportet arritën në 655,000 fuçi në ditë, ndërsa në nëntor të këtij viti ato u rritën në 921,000 fuçi në ditë.

Venezuela një prej prodhuesve më të mëdhenj të naftësFotografi: Stringer/dpa/picture alliance

"Rritja e prodhimit të naftës në Venezuelë është për shkak të Chevron," tha Francisco J. Monaldi në dhjetor 2025. Shtetet e Bashkuara e kanë mundësuar këtë trend pozitiv, pasi kanë lehtësuar vazhdimisht sanksionet e ashpra kundër Venezuelës pas sulmit të Rusisë në Ukrainë.

Asnjë sanksion ndaj Chevron

Në nëntor 2022, Departamenti i Thesarit i SHBA-së, Zyra e Kontrollit të Aseteve të Huaja (OFAC), i dha Chevron leje të posaçme për të rifilluar eksportet e naftës bruto nga objektet e përbashkëta në Venezuelë. Në tetor 2025, Chevron iu dha përsëri një licencë për të prodhuar naftë në vend.

Presidenti i Venezuelës, Nicolás Maduro, ishte aq i kënaqur sa i tha televizionit shtetëror TeleSUR: "Chevron ka qenë i pranishëm në Venezuelë për 100 vjet dhe dua që kompania të operojë këtu për 100 vjet të tjera pa probleme."

Para vendosjes së sanksioneve të SHBA-së ndaj kompanisë shtetërore të naftës PDVSA në vitin 2019, si dhe bllokimit të aksesit në tregjet financiare të SHBA-së në vitin 2017 gjatë administratës Trump, Shtetet e Bashkuara ishin blerësi më i madh i naftës venezueliane. Që atëherë, si prodhimi ashtu edhe eksportet kanë rënë ndjeshëm.

Kina është aktualisht blerësi më i madh i naftës venezueliane. Sipas një analize nga Administrata Amerikane e Informacionit për Energjinë (EIA), rreth dy të tretat e eksporteve të naftës në vitin 2023 shkuan në Kinë, ndërsa 23 përqind përfunduan në Shtetet e Bashkuara.

Një goditje për Kinën?

Sipas analistëve, kjo mund të jetë një nga arsyet për mbajtjen e embargos amerikane për të gjithë naftën venezueliane. Më 3 janar, Trump tha se embargoja do të mbetej në fuqi plotësisht. Kjo e ka goditur veçanërisht rëndë Kinën, e cila po humbet një burim të rëndësishëm të naftës së lirë, të cilën e kishte marrë me zbritje të mëdha.

Edhe pse Kina është një blerëse e madhe e naftës venezueliane, ajo u tërhoq nga vendi si investitore më shumë se një dekadë më parë. Bankat shtetërore kineze, si Banka e Zhvillimit të Kinës dhe Eximbank, nuk i kanë dhënë më kredi Karakasit që nga viti 2016.

"Autoritetet kineze ishin shumë të zhgënjyera me shkallën e korrupsionit dhe shpërdorimit. Kjo është arsyeja pse investimet dhe kreditë u pezulluan", shpjegon Parsifal D'Sola Alvarado, një ekspert për marrëdhëniet Kinë-Amerikë Latine.

Alvarado është drejtor i Fondacionit Andrés Bello, me seli në Bogota dhe Madrid. Ai ishte anëtar i ekipit të politikanit të opozitës venezueliane Juan Guaidó dhe ishte përgjegjës për marrëdhëniet me Pekinin. Sipas tij, tërheqja e Kinës nga Venezuela nuk është kryesisht pasojë e sanksioneve të SHBA-së. Prandaj, edhe në rast të një ndryshimi të regjimit në Karakas, nuk ka gjasa të ndryshojë shumë për Kinën.

Nacionalizimi nën Hugo Chávez

Kompanitë amerikane kanë pësuar gjithashtu humbje të mëdha në Venezuelë. ExxonMobil u largua nga vendi në vitin 2007, pasi Presidenti i atëhershëm Hugo Chávez urdhëroi që kompania shtetërore PDVSA duhet të ketë një minimum prej 60 përqind të aksioneve në të gjitha projektet e prodhimit të naftës.

Chevron mbetet i përfshirë në disa komplekse rafinerie në Venezuelë, përfshirë rafinerinë José Antonio Anzoategui, e cila drejtohet si një sipërmarrje e përbashkët me kompaninë shtetërore PDVSA.

ConocoPhillips është goditur gjithashtu nga vala e nacionalizimit në sektorin e naftës venezueliane. Pas tërheqjes nga vendi në vitin 2007, ajo ka udhëhequr raste arbitrazhi kundër Venezuelës.

"Shponi, shponi, shponi" në Venezuelë?

Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, po mbështetet në një bum të ri të naftës në Venezuelë pas rrëzimit të Maduros. "Ne do t'i dërgojmë kompanitë tona kryesore të naftës amerikane në Venezuelë për të investuar miliarda dollarë, për të riparuar infrastrukturën e naftës të dëmtuar rëndë dhe për të filluar të fitojnë para", tha ai në një konferencë për shtyp të shtunën.

Instituti Amerikan i Naftës (API), shoqata më e madhe e industrisë amerikane të naftës dhe gazit, ishte më i kujdesshëm në deklaratën e tij të parë më 4 janar: "Ne po monitorojmë nga afër zhvillimet në Venezuelë, duke përfshirë pasojat e mundshme për tregjet globale të energjisë", tha një zëdhënës i API.

CEO i Chevron, Mike Wirth, nuk ka folur publikisht që nga rrëzimi i Maduros. Megjithatë, CEO, i cili ka marrëdhënie të mira si me administratën Trump ashtu edhe me autoritetet në Karakas, foli në një forum investimesh SHBA-Saudite në Uashington në fund të nëntorit rreth tensioneve në rritje midis Uashingtonit dhe Karakasit.

Sot, fjalët e tij duken pothuajse profetike: "Ne mendojmë afatgjatë. Duam të jemi të pranishëm kur ndryshojnë rrethanat, në mënyrë që të marrim pjesë në rindërtimin e ekonomisë venezueliane". Festimi i 100-vjetorit të pranisë së Chevron në Venezuelë mund të fillojë.

Takimet sekrete që tregojnë se rrëzimi i Maduros ndodhi (edhe) nga brenda…

Në një sallë takimesh në Doha, rreth 7.500 milje larg Karakasit, disa zyrtarë po diskutonin të ardhmen e Venezuelës pa Nicolás Maduro-n, diktatorin e saj. Një anëtar i lartë i familjes mbretërore të Emirateve të Bashkuara Arabe vepronte si urë lidhëse mes regjimit dhe Donald Trump-it, ndërkohë që presidenti amerikan po ndërtonte një “ushtri”, për t’i bërë presion udhëheqësit venezuelian që të dorëzohej.

Por Maduro nuk ishte pjesë e takimeve sekrete në Doha. Në vend të tij, ishin zëvendëspresidentja Delcy Rodríguez, dhe vëllai i saj, Jorge Rodríguez, ata që udhëhiqnin bisedimet.

Sipas Miami Herald, që ka lidhje të forta në Amerikën Latine, zonja Rodríguez i ishte drejtuar Uashingtonit për t’u paraqitur si një alternativë “më e pranueshme” ndaj regjimit të Maduros. Sot, ajo qeveris Venezuelën me miratimin e Trumpit.

Detajet e takimit kanë ushqyer dyshimet se largimi i Maduro-s ishte një operacion i brendshëm, i planifikuar për të lënë në pushtet një presidente që mund të menaxhojë tranzicionin, pa e shpërbërë plotësisht shtetin dhe pa shkaktuar kaos apo trazira.

Siç thuhej në raportimet e tetorit për takimin, zonja Rodríguez ofronte “madurizëm pa Maduron”, një lloj “regjimi të lehtësuar”. Të shtunën, Donald Trumpi deklaroi se SHBA do ta “drejtonte” Venezuelën gjatë tranzicionit përmes qeverisë së përkohshme të drejtuar nga Rodríguez, ndërkohë që po bëheshin përgatitje që kompanitë amerikane të naftës të hynin dhe të nisnin nxjerrjen.

“Ajo është në thelb e gatshme të bëjë atë që ne mendojmë se është e nevojshme për ta bërë Venezuelën sërish të madhe,” u tha Trump gazetarëve për zonjën Rodríguez, e cila ishte sanksionuar nga SHBA gjatë mandatit të parë të Trumpit, për rolin e saj në minimin e demokracisë venezueliane.

Të dielën, Francisco Santos Calderón, ish-zëvendëspresident i Kolumbisë, sugjeroi se i gjithë operacioni për largimin e Maduros kishte qenë një punë nga brenda, me ndihmën e zonjës Rodríguez.

Santos tha se ishte “absolutisht i sigurt” se Rodríguez e kishte tradhtuar Maduron duke lejuar kapjen e tij nga SHBA pa shumë rezistencë. “Ndaj nuk e rrëzuan, por ia dorëzuan,” tha ai.

“Jam absolutisht i bindur se Delcy Rodríguez e dorëzoi. Të gjitha informacionet që kemi, kur i bashkon, të çojnë në përfundimin se ky ishte një operacion ku ai u dorëzua. Sigurisht që duhej përgatitur skena. Presidenti Trump thotë se Delcy do të jetë ajo që do të udhëheqë tranzicionin, pra Delcy do ta drejtojë tranzicionin. Ajo është shumë e qartë për rolin që do të luajë dhe do të përpiqet të fitojë pak pavarësi.”

Në të vërtetë, Rodríguez, një avokate 56-vjeçare me lidhje me industrinë e naftës, duket si një kandidate ideale për të bashkëpunuar me SHBA.

Ajo ka shërbyer si zëvendëspresidente e Maduros që nga viti 2018. Ajo hyri në qeveri menjëherë pas zgjedhjes së Hugo Chávezit në vitin 1999 dhe u ngjit gradualisht në hierarki.

Ka shërbyer si ministre e Jashtme, kryetare e Asamblesë Kushtetuese dhe, gjatë kohës si zëvendëspresidente, ka mbajtur edhe postet e ministres së Naftës dhe të Financave. Në rolin e saj të fundit, Rodríguez arriti të ruajë profilin e saj të majtë, duke u bërë njëkohësisht “fytyra e një liberalizimi relativ ekonomik”, sipas Geoff Ramsey, ekspert për Amerikën Latine në Atlantic Council.

Këto politika miqësore ndaj tregut ndihmuan nxjerrjen e Venezuelës nga kriza e thellë ekonomike që zgjati deri në vitin 2021, gjatë së cilës ekonomia u tkurr me tre të katërtat dhe pothuajse tetë milionë njerëz u detyruan të largoheshin nga vendi.

Ky sukses i siguroi asaj jo vetëm pëlqimin e Maduro-s, por edhe të një pjese të rëndësishme të biznesit vendas të lidhur me qeverinë, sipas Pedro Garmendias, analist venezuelian i riskut politik dhe gjeopolitikës. “Ata kanë filluar ta shohin si një figurë të parashikueshme dhe efektive,” tha ai, duke iu referuar sektorëve privatë që tashmë e shohin Rodríguezin si aleate.

Ajo mund të mbështetet edhe në historinë familjare si dëshmi revolucionare. Babai i saj dikur udhëhoqi një operacion për rrëmbimin e një biznesmeni amerikan, si pjesë e një grupi gueril komunist që e akuzonte atë si agjent të CIA-s.

Vëllai i saj Jorge është një tjetër figurë e rëndësishme e sistemit dhe aktualisht kryeson legjislaturën e vendit. Ajo dhe vëllai i saj, i cili ka qenë figurë qendrore në përpjekjet e fundit negociuese me SHBA-në, janë bërë “dyshja e fuqishme” e regjimit, sipas Garmendias.

“Të dy kanë mësuar të jetojnë dhe të mbijetojnë nën presionin dhe sanksionet amerikane,” tha ai. Megjithatë, edhe me këto kredenciale, Rodríguez përballet tani me detyrën e vështirë të mbajtjes së koalicionit dhe shmangies së perceptimit të brendshëm si “vegël e SHBA-së”, tha Ramsey, veçanërisht përballë rivalëve brenda kampit qeverisës që mund të shfrytëzojnë çdo dobësi. “Mbajtja e të gjithëve të bashkuar nuk do të jetë e lehtë. Deri tani ajo duket se po ia del,” tha ai, “por mund të supozojmë se brenda partisë qeverisëse situata nuk është aspak e qetë.”

Trump ndoshta nuk e ndihmoi situatën të shtunën, kur pretendoi se zonja Rodríguez kishte folur me Marco Rubion, sekretarin amerikan të Shtetit, dhe kishte ofruar të bënte “çfarëdo që SHBA të kishte nevojë”.

Përpjekjet e Rodríguez për të “menaxhuar perceptimin” brenda vendit dhe për t’u dukur sikur po i reziston presionit amerikan, mund të shpjegojnë deklaratat fillestare kontradiktore mes Trumpit dhe Rodríguezit, tha Ramsey.

Stil konfrontues

Rodríguez ka përqafuar një stil konfrontues në rolet e saj publike, pa patur frikë të sulmojë hapur kundërshtarët. Pas përjashtimit të Venezuelës nga blloku tregtar Mercosur në vitin 2016, ajo u përpoq gjithsesi të merrte pjesë në një nga mbledhjet e tij në Buenos Aires. “Mbylleni derën për ne dhe ne do të hyjmë nga dritarja,” u tha ajo gazetarëve, pasi arriti për pak çaste të kalonte sigurinë dhe të futej në godinë.

Gjatë konferencës për shtyp të së shtunës, Trumpi nuk e specifikoi se për sa kohë e parashikonte Rodríguezin në krye të vendit. “Askush nuk do të marrë pushtetin. Ata kanë një zëvendëspresidente, e zgjedhur nga zoti Maduro, e cila aktualisht është zëvendëspresidente dhe, mendoj, tani është presidente,” tha ai.

Në një intervistë të mëvonshme për New York Post, Trump tha se nuk do të dërgonte trupa në Venezuelë nëse Rodríguez bënte atë që ai dëshironte.

Ajo që Trump dëshiron realisht për Venezuelën mbetet e paqartë. Nëse Rodríguez do të pajtohet me dëshirat e tij, kjo mund të varet nga cila anë e identitetit të saj politik do të mbizotërojë: besnikja revolucionare apo ndërmjetësja pragmatike e pushtetit.

Marrja e pushtetit nga Rodríguez ishte një nga dy opsionet që iu paraqitën SHBA-së nga ndërmjetësit nga Katari, raportoi Miami Herald, duke cituar burime anonime; opsioni tjetër ishte Miguel Rodríguez Torres, një gjeneral në pension që aktualisht ndodhet në mërgim.

Mendohet se Rodríguez ka një “marrëdhënie të rëndësishme” me anëtarë të familjes mbretërore të Katarit dhe fsheh disa nga asetet e veta në atë vend, gjë që e bëri Dohën një zgjedhje të natyrshme si ndërmjetëse mes saj dhe SHBA-së.

Gjatë një takimi në kryeqytetin e Katarit, një anëtar i lartë i familjes mbretërore pranoi se po vepronin si urë lidhëse mes Karakasit dhe Uashingtonit në çështje që lidhen me “bashkëpunimin e inteligjencës dhe ekonomisë”, raportoi Miami Herald.

Propozimet për “madurizëm pa Maduron” iu paraqitën Shtëpisë së Bardhë nga Richard Grenell, një nga të dërguarit specialë të Trumpit, i cili u takua me Maduron në janar të vitit të kaluar.

Një plan fillestar, i paraqitur në prill, parashikonte që Maduro të largohej nga pushteti, të qëndronte në Venezuelë dhe t’u jepte kompanive amerikane akses në naftën venezueliane. Në këmbim, SHBA do të hiqte akuzat penale kundër presidentit venezuelian dhe Rodríguez do të merrte drejtimin.

Por ky propozim nuk u realizua, pasi Rubio argumentoi se SHBA nuk duhej të pranonte asgjë më pak se ndryshim regjimi. Një propozim i dytë, i paraqitur në shtator, sugjeronte që Rodríguez të drejtonte një qeveri tranzicioni, ndërsa Maduro të kërkonte azil në Katar ose Turqi.

Edhe ky propozim u refuzua nga SHBA, e cila besonte se strukturat kriminale të regjimit thjesht do të riformatoheshin nën një udhëheqje të re. “Karteli i lehtësuar nuk ishte një opsion i pranueshëm,” tha një burim. Raportimet për takime mes ekipit të Rodríguezit dhe amerikanëve u zbehën drejt fundit të vitit.

Ndërkohë, ndërmjetësit e siguruan administratën Trump se ajo do të promovonte investimet energjetike amerikane, duke e bërë atë një zgjedhje të lehtë për të drejtuar të paktën një qeveri tranzicioni. “E kam ndjekur karrierën e saj prej kohësh, ndaj kam një ide të qartë se kush është dhe çfarë përfaqëson,” i tha New York Times një zyrtar i lartë amerikan.

“Nuk po pretendoj se ajo është zgjidhja përfundimtare e problemeve të vendit, por padyshim është dikush me të cilën mendojmë se mund të bashkëpunojmë në një nivel shumë më profesional sesa kemi mundur me të,” shtoi zyrtari, duke iu referuar Maduros.

Megjithatë, zyrtarët amerikanë thanë se marrëdhënia e tyre me qeverinë e përkohshme do të varet nga fakti nëse Rodríguez do të veprojë sipas rregullave të tyre dhe paralajmëruan se mund të ndërmarrin veprime të tjera ushtarake nëse ajo nuk respekton interesat amerikane.

Të shtunën në mbrëmje, Rodríguez u shfaq në televizionin shtetëror dhe mbajti një ton sfidues. “Ne kërkojmë lirimin e menjëhershëm të Presidentit Nicolás Maduro dhe bashkëshortes së tij, Cilia Flores,” tha ajo.

Trump duket se e ka lënë mënjanë María Corina Machadon, lideren e opozitës venezueliane që fitoi Çmimin Nobel për Paqe vitin e kaluar. Trump tha se zonja Machado nuk kishte mbështetjen e nevojshme në vend për të marrë pushtetin pas Maduros, duke zhgënjyer mbështetësit e saj.

Raportimet sugjeruan se ekipi i saj nuk arriti ta bindte Uashingtonin se kishte kapacitetin për të marrë kontrollin e aparatit shtetëror, kryesisht për shkak se nuk kishte mbështetjen e ushtrisë venezueliane. / The Telegraph – bota.al

Çfarë do të thotë kapja e Maduros për Rusinë?

Për Kremlinin, rezultati më i dukshëm i kapjes nga Shtetet e Bashkuara të Nicolas Maduros të Venezuelës është se kjo përbën një goditje ndaj ndikimit rajonal të Rusisë dhe ndaj krenarisë së Vladimir Putinit: një aleat i rëndësishëm i cili në maj kishte nënshkruar një marrëveshje të “partneritetit strategjik” me presdientin rus, papritur u rrëzua nga pushteti dhe ndodhet në një burg në Qytetin e Nju Jorkut.

Kapja e Maduros ndodhi pak më shumë se një vit pas rënies së Bashar al-Assadit, udhëheqësit sirian i cili i kishte siguruar Rusisë një pozicion të fortë në Lindjen e Mesme në këmbim të mbështetjes vendimtare në luftën kundër kundërshtarëve të tij – një tjetër goditje e madhe për përpjekjet e Putinit për të ringjallur praninë e Moskës në botë pas tërheqjes që pasoi shembjen e Bashkimit Sovjetik.

Jo vetëm kaq, por bastisja e SHBA-së në Venezuelë më 3 janar arriti brenda pak orësh diçka që Rusia nuk ka mundur ta bëjë në gati katër vjet që kur Putini nisi pushtimin në shkallë të plotë të Ukrainës dhe që shihej si një nga qëllimet e tij kryesore: largimin e një udhëheqësi shteti.

Por, përqendrimi i Rusisë në luftën kundër Ukrainës nënkupton se mbrojtja e Maduros nuk do të ishte realiste edhe nëse Moska do të donte ta bënte këtë, dhe dobia e Venezuelës për Rusinë ka rënë, të paktën në aspektin ekonomik, për shkak të sanksioneve dhe faktorëve të tjerë që kanë ulur prodhimin e naftës, një sektor ku Rusia ka interesa të mëdha.

Për Rusinë ka edhe anë pozitive. Moska mund ta përdorë operacionin amerikan si dëshmi se Uashingtoni kërkon t’u imponojë vullnetin e tij vendeve të tjera dhe shkel të drejtën ndërkombëtare kur i leverdis – një argument që për disa është bindës, pavarësisht luftës së Moskës kundër Ukrainës.

Në një deklaratë më 3 janar, Ministria e Jashtme e Rusisë tha se ishte “jashtëzakonisht e shqetësuar” për atë që e cilësoi si “akt të armatosur agresioni kundër Venezuelës” dhe i bëri thirrje SHBA-së “të lirojë presidentin e zgjedhur ligjërisht të një shteti sovran, dhe bashkëshorten e tij”.

Por, ajo që është edhe më e rëndësishme për Kremlinin sesa forcimi i këtij portretizimi të SHBA-së, thonë analistët, është shpresa se veprimet e Uashingtonit në Venezuelë dhe përqendrimi i presidentit amerikan, Donald Trump, në hemisferën perëndimore do t’i japin Moskës më shumë hapësirë manovrimi – si moralisht ashtu edhe ushtarakisht – për të vepruar, sipas dëshirës, në atë që e konsideron sferën e vet të ndikimit, veçanërisht në Ukrainë.

“Pavarësisht nga vendimet që merr Vladimir Putini në Ukrainë, po bëhet gjithnjë e më e vështirë që disa veprime të dënohen vetëm mbi bazën e së drejtës ndërkombëtare”, i tha Radios Evropa e Lirë analistja politike me seli në Berlin, Alexandra Sitenko, e cila është eksperte për raportet e Rusisë me Amerikën Latine dhe rajone të tjera.

“Çfarë bëjnë fuqitë e mëdha”

Perceptimi i gjerë se operacioni amerikan e ka shkelur të drejtën ndërkombëtare “nuk është aspak i keq për narrativin më të gjerë rus”, tha Mark Galeotti, analist për Rusinë dhe profesor nderi në Shkollën e Studimeve Sllave dhe Evropës Lindore të Kolegjin e Londrës, në podkastin e tij më 4 janar.

“Tek e fundit, këndvështrimi i Putinit në thelb është ajo se çfarë bëjnë fuqitë e mëdha dhe fuqitë e mëdha kanë sfera ndikimi. Dhe, nëse do t’i lejojmë Amerikës të ketë sferën e saj të ndikimit në Amerikën Latine, atëherë për rrjedhojë ne duhet të lejohemi të kemi sferën tonën sllave”, tha Galeotti.

Ndërkaq Sam Greene, profesor në Institutin e Rusisë në Kolegjin Mbretëror të Londrës shtoi: “Çdo zhgënjim nga fakti që Maduro u largua nga Uashingtoni do të zbutet nga një premtim për bashkëdominim global, në të cilin Moska do të fitonte të drejtën të bënte të njëjtën gjë në fqinjësinë e saj”.

Ka prova se Rusia ka kërkuar një marrëveshje të tillë që shumë kohë përpara se të niste luftën e saj kundër Ukrainës në shkurt të vitit 2022.

Gjatë një mosmarrëveshjeje në të cilën Rusia ndihmoi në mbrojtjen e Maduros përballë përpjekjeve të një udhëheqësi opozitar të mbështetur nga SHBA-ja për ta rrëzuar atë, “rusët… po sinjalizonin shumë fuqishëm se donin disi të bënin një marrëveshje shumë të çuditshme këmbimi mes Venezuelës dhe Ukrainës”, i tha një komiteti të Kongresit në tetor të vitit 2019 Fiona Hill, e cila ishte këshilltarja kryesore për Rusinë dhe Evropën në Këshillin e Sigurisë Kombëtare të Trumpit nga prilli i vitit 2017 deri në korrik të vitit 2019.

Thelbi i mesazhit rus ishte: “Ju doni që ne të largohemi nga oborri juaj. Epo, ne kemi versionin tonë të kësaj. Ju jeni në oborrin tonë në Ukrainë”, u shpreh hill.

Faktori Ukrainë

Këtë herë, qasja e Rusisë dhe reagimi i saj relativisht i zbehtë ndaj kapjes së Maduros janë pjesë e një sërë zhvillimesh që tregojnë “se deri në çfarë mase dëshira e Rusisë për ta nënshtruar Ukrainën e dikton pjesën tjetër të politikës së saj të jashtme”, shkroi në X, Hanna Notte, drejtoreshë për Euroazinë në Qendrën James Martin për Studime të Mospërhapjes.

“Putini shmangu bashkëpunimin me [ish-presidentin amerikan Joe] Biden në përpjekje për ta detyruar atë të heqë dorë nga Ukraina. Gjatë vitit të kaluar, ai është përpjekur të jetë në anën e mirë të Trumpit, këtë herë për ta joshur që të marrë anën e Rusisë kundër Ukrainës”, shkroi Notte.

“Qoftë duke ushtruar presion apo duke lavdëruar një udhëheqës amerikan, qëllimi përfundimtar i Rusisë mbeti i njëjtë: të krijojë një përçarje mes SHBA-së dhe Ukrainës”.

Përderisa toni dhe përmbajtja e diplomacisë mbi Ukrainën mund të ndryshojnë shpejt, deri tani nuk ka pasur ndonjë sinjal të një ndryshimi të madh në qëndrimin e SHBA-së që nga kapja e Maduros, e cila ndodhi ndërsa zhvilloheshin një sërë rundesh bisedimesh mes SHBA-së, Ukrainës, Evropës dhe Rusisë në konfigurime të ndryshme, teksa administrata e Trumpit po synon të ndërmjetësojë përfundimin e luftës.

Në një konferencë për media disa orë pas operacionit në Karakas, Trump tha se nuk ishte “i kënaqur me Putinin. Ai po vret shumë njerëz”.

Më 4 janar, ai përsëriti përfundimin e CIA-s dhe tha se nuk besonte se Ukraina kishte shënjestruar një nga rezidencat e Putinit në një sulm me dron muajin e kaluar, pasi më parë dukej se kishte pranuar pretendimin që, sipas tij, presidenti rus kishte shprehur në një bisedë telefonike.

“A do të thotë fokusi mbi Venezuelën dhe hemisferën perëndimore se Shtetet e Bashkuara do të shpërqendrohen?”, pyeti Galeotti.

Përgjigja e tij: “Sigurisht që mund të lindin pyetje se si pretendimi se do të drejtojë Venezuelën mund të vihet në praktikë. Por, nga ana tjetër, një superfuqi mund të ecë dhe të përtypë njëherësh çamçakëz. Nuk mendoj se kjo do të ketë ndonjë ndikim të veçantë mbi atë që ndodh me Ukrainën”.

Greene sugjeroi se nëse Kremlini shpreson për një marrëveshje të gjerë midis fuqive të mëdha dhe liri të plotë për të vepruar në Ukrainë, ai do të zhgënjehet.

“Përveç nëse u jepet në mënyrë të menjëhershme një e drejtë e plotë për të vepruar në Ukrainë, Moska do ta konsiderojë këtë si hipokrizi tipike amerikane, gjë që ka të ngjarë të prishë koalicionin e supozuar të hegjemonisë globale midis Putinit, Trumpit dhe [presidentit kinez] Xi [Jinping]”, shkroi ai. / REL

comment Për komente lëvizni më poshtë
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat