Dikur sulltani, me mjekër e tespih’,
ndante dënime sa për një perandori:
“Dyqind vjet burg!” - me zë e fjalë,
fajtorin s’e donte ta shihte të gjallë.
I burgosuri qesh me mustaqe kapedani:
“Mos u nxeh, o sulltan, vjen Bajrami!”
Në çdo festë zbriste nga dhjetëra vjet,
dhe burgu rrudhej si tatlia në sherbet.
Sot nuk ka sulltan, as ferman në letër,
por e kemi Hagën - e shekullit tjetër.
Pa tespihe, festa dhe aspak mëshirë,
vetëm akuzë, vulë e firmë të ngrirë.
“Dyzet e pesë vjet!” - thotë gjyqtari,
në Gjykatë Hage dënohet çlirimtari.
Nuk ka festë, as falje, as konsideratë,
pa zbritje vitesh, e pa vendim të qartë.
Dikur burgu ishte si pension me afat,
sot është maratonë pa finale e pa datë.
Ironi e kohës, alegori e zezë që vret:
perandoria ra, por burgu i Hagës mbet!