Situata e krijuar në Universitetin e Shkencave të Aplikuara në Ferizaj (UShAF), me dy ushtrues detyre të rektorit, është një zhvillim që tejkalon një mosmarrëveshje të zakonshme administrative. Kjo ngre shqetësime serioze për funksionimin institucional, respektimin e autonomisë universitare dhe përgjegjësinë e organeve që kanë për detyrë ta udhëheqin dhe mbrojnë këtë institucion publik.
Dikur universitetet njiheshin për dije, shkencë, debat akademik dhe prodhim intelektual. Sot, në UShAF, duket se kemi hyrë në një fazë të pazakontë të zhvillimit akademik, një universitet, dy ushtrues detyre të rektorit.
Ndoshta është një risi që nuk e kemi parë shpesh në institucionet akademike. Nuk kemi më nevojë të pyesim kush është rektori, por cilin rektor duhet ta përshëndesim kur hyjmë në universitet. Njëri mbështetet në një vendim, tjetri në një vendim tjetër, ndërsa universiteti mbetet në mes të një përplasjeje ku duket se më shumë rëndësi ka pozita sesa vetë institucioni.
Ironia më e madhe është se universiteti, i cili duhet t'u mësojë studentëve ligjshmërinë, përgjegjësinë dhe respektimin e rregullave, po përballet me një situatë që vështirë se mund të shpjegohet në ndonjë auditor.
Në këtë rast, pyetja nuk është vetëm se kush do të ulet në zyrën e rektorit, por mbi çfarë baze ligjore është marrë secili vendim, cilat janë kompetencat e organeve përkatëse dhe kush mban përgjegjësi për pasojat institucionale të kësaj përplasjeje.
Universiteti nuk është pronë private, nuk është zyrë partie dhe as arenë ku maten ndikimet. Ai është institucion publik, i financuar nga taksat e qytetarëve dhe i ndërtuar për t'u shërbyer studentëve dhe shoqërisë.
Një çështje tjetër që kërkon vëmendje është autonomia universitare. Kjo nuk duhet të interpretohet si privilegj i individëve apo i grupeve të caktuara, por si garanci për pavarësinë dhe funksionimin e institucionit në përputhje me ligjin. Në të njëjtën kohë, autonomia nuk mund të jetë mburojë për vendime që nuk i nënshtrohen llogaridhënies dhe kontrollit ligjor.
Nëse organet universitare dhe autoritetet përgjegjëse kanë interpretime të ndryshme për kompetencat e tyre, atëherë zgjidhja duhet të kërkohet përmes mekanizmave ligjorë dhe institucionalë, e jo përmes përplasjeve që e lënë universitetin në paqartësi udhëheqëse.
Ironia është edhe më e madhe kur kemi parasysh se studentëve u kërkohet të respektojnë rregullat, të veprojnë me integritet dhe të ndërtojnë të ardhmen mbi parimet e meritokracisë. Ndërkohë, vetë institucioni duhet të dëshmojë se këto parime nuk janë vetëm pjesë e ligjëratave, por edhe e praktikës së tij të përditshme.
Prandaj, përgjegjësia nuk duhet të kufizohet vetëm te personat që pretendojnë të ushtrojnë detyrën e rektorit. Kjo shtrihet edhe te organet vendimmarrëse dhe institucionet përgjegjëse, të cilat duhet të ofrojnë sqarim të plotë për bazën ligjore të vendimeve të tyre.
Universiteti mund të funksionojë përkohësisht edhe pa një rektor të zgjedhur, por vështirë se mund ta ruajë dinjitetin kur dy persona pretendojnë të njëjtin autoritet dhe mungon një drejtim institucional i qartë.
Në fund, mbetet një pyetje thelbësore, a është prioritet ruajtja e autonomisë, ligjshmërisë dhe dinjitetit të Universitetit të Ferizajt, apo gara për kontrollin e pozitës së rektorit?
Kjo situatë kërkon një zgjidhje të qartë, ligjore dhe transparente. UShAF-i ka nevojë për stabilitet akademik, jo për rivalitet institucional, për vizion zhvillimor, jo për përplasje autoritetesh.
Dija nuk ka nevojë për dy rektorë, ka nevojë për një institucion me autoritet, ligjshmëri dhe dinjitet.