Reagimet histerike pas intervistës së fundit të kryeministrit Albin Kurti në Kanal 10 e konfirmuan edhe një herë një sëmundje kronike të politikës kosovare: kur faktet nuk shërbejnë më, shpiket rreziku. Etiketa e “diktatorit”, e hedhur me një lehtësi alarmante nga kundërshtarët politikë, nuk është shenjë vigjilence demokratike, por shenjë paniku politik.
Nëse Kosova sot do të ishte vërtet në rrugën e autoritarizmit, kjo nuk do të zbulohej nga konferencat emocionale apo deklaratat e ish-komandantëve, por nga raportet e institucioneve ndërkombëtare, nga sanksionet politike, nga izolimi diplomatik. Asgjë nga këto nuk po ndodh.
Demokracia nuk matet me britma, por me indikatorë
Sipas vlerësimeve të vazhdueshme të organizatave ndërkombëtare për demokracinë dhe zgjedhjet, Kosova vazhdon të cilësohet si demokraci elektorale, me zgjedhje pluraliste dhe konkurruese. Opozita funksionon, mediat kritikojnë lirshëm qeverinë – shpesh pa asnjë filtër profesional – dhe pushteti nuk kontrollon sistemin gjyqësor përmes dekretit apo dhunës.
Nëse ky realitet quhet “diktaturë”, atëherë fjala ka humbur çdo kuptim.
Dhe kur fjalët humbin kuptimin, debati politik shndërrohet në farsë.
Siguria dhe SHBA, fakte që nuk përshtaten me narrativën e frikës
Ironia më e madhe e këtij diskursi është se ndërkohë që Kurti akuzohet për “orientim lindor” apo “rrezik për aleancat”, bashkëpunimi strategjik i Kosovës me Shtetet e Bashkuara në fushën e sigurisë është jo vetëm funksional, por i thelluar.
• Forca e Sigurisë së Kosovës vazhdon transformimin dhe ngritjen e kapaciteteve me mbështetje amerikane.
• Bashkëpunimi me FBI-në dhe agjencitë amerikane të sigurisë në luftën kundër krimit të organizuar dhe ekstremizmit është aktiv dhe i dokumentuar.
• Kosova ka pranuar, në koordinim të plotë me SHBA-në, migrantë të parregullt dhe shtetas të vendeve të treta, një veprim që nuk i besohet shteteve “të dyshimta” apo “autoritariste”.
Këto nuk janë detaje anësore. Janë indikatorë besimi strategjik. Dhe SHBA nuk ndërton partneritete të sigurisë me “diktatura imagjinare”.
Ekonomia: realitet më i ndërlikuar se propaganda
Edhe në ekonomi, narrativa e kolapsit total bie përballë shifrave. Kosova ka shënuar rritje të GDP-së në vitet e fundit, edhe pse jo në nivelin që qytetarët me të drejtë presin. Po, Kosova mbetet rreth vendit të 92-të në renditjet globale të zhvillimit, por ky është tregues i problemeve strukturore afatgjata, jo i një rrënimi të shkaktuar nga një qeveri apo një intervistë televizive.
Ta paraqesësh një vend me rritje ekonomike, stabilitet monetar dhe funksionim institucional si “shtet në shkatërrim” është manipulim emocional, jo analizë ekonomike.
Pse po shtyhet kjo narrativë?
Sepse për herë të parë pas luftës, pushteti nuk buron nga kasta tradicionale e pasluftës, dhe për herë të parë, narrativa e “meritës së përjetshme” nuk po funksionon si kartë politike automatike.
Kur mungon programi, ringjallet frika.
Kur mungon alternativa, shpiket armiku.
Kur mungon vizioni për të ardhmen, keqpërdoret e kaluara.
Rreziku i vërtetë nuk është Kurti, por banalizimi i demokracisë
Kosova ka probleme reale: varfëri, emigrim, papunësi, administratë joefikase. Por ajo që po ndodh sot është më e rrezikshme në planin afatgjatë: banalizimi i nocioneve themelore të demokracisë.
Kur çdo kundërshtar shpallet diktator, kur çdo debat shndërrohet në alarm kombëtar, demokracia humb kuptimin e saj real. Dhe atëherë, rreziku nuk vjen nga pushteti, por nga ata që e përdorin frikën si zëvendësim të politikës.
Në fund, intervista nuk e tronditi shtetin.
Ajo thjesht e ekspozoi boshllëkun e një opozite që flet shumë për rrezikun, por shumë pak për zgjidhjen.