Kosova vazhdon të përballet me një realitet të vështirë politik dhe diplomatik në një rajon ku bashkëpunimi shpesh zëvendësohet nga pengesat, kalkulimet dhe strategjitë e bllokadës. Në vend që Ballkani Perëndimor të ecë drejt integrimit dhe stabilitetit, shumë procese rajonale mbeten të kushtëzuara nga rivalitete të vjetra dhe interesa të ngushta shtetërore.
Në qendër të kësaj politike bllokuese qëndron raporti mes Kosovës dhe Serbisë. Refuzimi i vazhdueshëm i njohjes së realitetit shtetëror të Kosovës, fushatat kundër anëtarësimit të saj në organizata ndërkombëtare dhe përdorimi i tensioneve në veri si instrument presioni, kanë krijuar një klimë të përhershme pasigurie. Çdo hap përpara shoqërohet me dy hapa prapa.
Por bllokada rajonale nuk vjen vetëm nga jashtë. Edhe brenda Kosovës, polarizimi politik, mungesa e unitetit institucional dhe përplasjet e vazhdueshme partiake e dobësojnë pozitën e shtetit në arenën ndërkombëtare. Një vend i përçarë brenda vetes e ka më të vështirë të përballet me sfidat që i vijnë nga jashtë.
Në këtë situatë, Bashkimi Evropian dhe partnerët ndërkombëtarë shpesh kanë ndjekur qasje menaxhuese, jo zgjidhëse. Krizat shtyhen, tensionet qetësohen përkohësisht, por problemet themelore mbeten të hapura. Kjo ka krijuar përshtypjen se stabiliteti formal vlen më shumë sesa drejtësia politike dhe trajtimi i barabartë i palëve.
Kosova ka nevojë për një strategji të re kombëtare, më shumë koordinim institucional, diplomaci aktive dhe konsensus të brendshëm për interesat shtetërore. Askush nuk mund ta mbrojë Kosovën më mirë se vetë institucionet e saj kur flasin me një zë të përbashkët.
Nëse politika e bllokadës vazhdon të dominojë rajonin, atëherë Ballkani Perëndimor do të mbetet peng i së kaluarës. Ndërsa Kosova, përkundër sfidave, duhet të dëshmojë se është e gatshme të ecë përpara si shtet serioz, demokratik dhe i pakthyeshëm në rrugën e tij euroatlantike.