Vrasjet e shpeshta në Kosovë janë edhe rezultat i numrit të lartë të armëve në duart e qytetarëve. Dikur 250 mijë armë ishin ilegale, ndërsa ato me leje ishin afërsisht 50 mijë. Në një vend të vogël si Kosova, shifra 300 mijë armë në duart e qytetarëve nuk është thjesht statistikë – është aktakuza më e rëndë ndaj institucioneve që prej vitesh kanë mbyllur sytë përballë këtij realiteti.
Kur armët e luftës u shpërndanë nëpër duart e popullit, kishte një arsye – mbrojtja nga armiku. Sot, pas më shumë se dy dekadash, ato ende gjenden në dollapë, bodrume dhe makina, por armiku nuk është më i jashtëm – ai shpesh është fqinji, kushëriri apo bashkëqytetari.
Kjo është trashëgimia e një shteti që nuk arriti të ndërtojë besim te drejtësia dhe siguria publike. Kur qytetari mendon se ligji nuk e mbron, ai e merr “drejtësinë” në dorë. Dhe rezultati? Konflikte banale që përfundojnë me krisma, mosmarrëveshje që shndërrohen në varrime.
Politikanët, që sot ngushëllojnë familjet pas çdo vrasjeje, janë të njëjtët që nuk kanë guxuar të miratojnë politika serioze për çarmatim dhe kontroll. Armët ilegale nuk janë çështje që zgjidhet me konferenca shtypi apo me një fushatë javore policore – kjo kërkon strategji të fortë, ligj të ashpër dhe vullnet politik të vërtetë.
Çdo ditë që kalon pa veprim, shteti e pranon në heshtje se nuk e ka kontrollin. 300 mijë armë do të thotë 300 mijë mundësi për tragjedi. Dhe derisa ato të mbeten në duart e popullit, do të vazhdojmë të zgjohemi me lajme për të vrarë e të plagosur.
Në këtë vend, nuk është pyetja “a do të ndodhë”, por “kur do të ndodhë tragjedia tjetër”. Dhe për këtë, fajtorët e parë nuk janë ata që shtypin këmbëzën – por ata që e lanë armën aty.