PDK del e thotë një ditë: “Nuk votojmë kandidat për kryetar Kuvendi që është ministër nga VV.” Ky ishte arsyetimi i tyre, “parimor” në letër. Por sapo VV propozoi një kandidat që nuk është ministër, Dimal Bashën, PDK prapë tha jo. Çfarë na tregon kjo? Thjesht: fjala e PDK-së nuk vlen as sa një letër e grisur. Kur vendos një kriter, duhet të jesh burrë politik për ta mbajtur. Nëse e shkel vetë, atëherë ke treguar se nuk ke parime, por thjesht inate. PDK, me këtë veprim, e zbuloi fytyrën e vet të vërtetë: një parti që nuk di çfarë do, një parti që flet sot ndryshe e nesër vepron krejt ndryshe. Kjo quhet hipokrizi politike në formën më të pastër.
Në vend se të dalë si opozitë serioze e përgjegjshme, PDK po shfaqet si opozitë qesharake, që e ka për sport të thotë “jo” vetëm pse diçka vjen nga Vetëvendosje. Kjo nuk është politikë, por kapriço fëmijësh. Dhe kur një parti e madhe bie në këtë nivel, atëherë s’ka pse të habitemi pse qytetarët nuk e marrin më seriozisht. Në këtë rast, PDK nuk i tregoi muskujt VV-së, por e turpëroi veten. Të thuash diçka dhe ta përgënjeshtrosh me veprime, do të thotë të jesh i zhveshur nga çdo parim. PDK ka zgjedhur rrugën e hipokrizisë, dhe kjo rrugë gjithmonë të çon në humbje politike.
Në politikë, qëndrimet e qarta dhe konsistente e rrisin besueshmërinë e një partie. Ndërsa, kur arsyetimet ndryshojnë sipas interesit momental, krijohet përshtypja e lojës së fjalëve dhe jo e lojës së parimeve. PDK, me këtë veprim, e vërtetoi se fjala e saj nuk ka peshë, sepse edhe kur vendos kushte, i shkel ato vetë brenda ditësh.
Në fund, qytetarët i shohin këto kontradikta. Dhe kur një parti bie në grackën e hipokrizisë, atëherë çdo fjalë e saj e ardhshme merret me rezervë. PDK, në vend se të dallohej si opozitë e përgjegjshme, rrezikon të shihet thjesht si opozitë e inatit, që e ka më shumë synim bllokimin sesa ndërtimin.