Këto zgjedhje nuk ishin thjesht një proces elektoral. Ato përfaqësuan një moment kthesë për Kosovën dhe për vetëdijen politike të qytetarëve të saj.
Së pari, sepse u mbajtën pas një periudhe të gjatë bllokimi institucional dhe lodhjeje shoqërore, ku qytetari kërkonte më shumë se premtime – kërkonte drejtim dhe siguri politike.
Së dyti, sepse u zhvilluan në një kohë kur bota po riformëson ekuilibrat gjeopolitikë, ndërsa Ballkani dhe Kosova mbeten pjesë e një hapësire ku stabiliteti nuk është i dhënë, por fitohet çdo ditë me vendimmarrje të qartë dhe qëndrim shtetëror.
Së treti, sepse Kosova vazhdon të përballet me një realitet të papërfunduar sigurie në raport me Serbinë. Kjo gjendje kërkon një udhëheqje me mandat të fuqishëm, të qartë dhe të pandikuar nga pazare politike që do ta dobësonin pozitën shtetërore të Kosovës në arenën rajonale dhe ndërkombëtare.
Rezultati i zgjedhjeve e konfirmoi këtë kërkesë qytetare. Albin Kurti mori jo vetëm një fitore elektorale, por një besim politik të ripërtërirë, si lider aktual dhe perspektivë e qëndrueshme udhëheqëse për shqiptarët, jo vetëm në Kosovë, por në të gjitha trojet ku interesi kombëtar kërkon zë dhe përgjegjësi.
Fjalimi i tij pas shpalljes së rezultateve nuk u karakterizua nga triumfalizëm, por nga maturi shtetërore, respekt institucional ndaj opozitës dhe gatishmëri për bashkëpunim në interes të vendit. Veçanërisht domethënës ishte theksi mbi marrëdhëniet me Shqipërinë, të cilat u vendosën në kontekstin e përgjegjësisë historike dhe nevojës për bashkërendim kombëtar.
Motoja “Mos lësho pe” nuk ishte thjesht slogan fushate; ajo funksionoi si një referendum politik mbi sovranitetin dhe dinjitetin shtetëror. Qytetarët votuan qartë për një Kosovë që nuk negocion integritetin e saj dhe nuk pranon të mbetet peng i skenarëve destabilizues.
Një nga arritjet më domethënëse të kësaj qeverisjeje është shtrirja reale e autoritetit shtetëror në veri të vendit, duke çmontuar konceptin e konfliktit të ngrirë si instrument presioni ndaj Kosovës. Kjo përbën një nga fitoret më të rëndësishme shtetërore që nga përfundimi i luftës.
Po ashtu, investimet serioze në kapacitetet mbrojtëse dhe qasja ndaj sigurisë kombëtare treguan se përgatitja nuk është retorikë, por domosdoshmëri për mbijetesën dhe stabilitetin afatgjatë të shtetit.
Një element tjetër thelbësor që e vulosi këtë fitore ishte rikthimi i besimit në procesin zgjedhor. Shpallja e shpejtë e rezultateve dhe pranimi i tyre nga të gjithë aktorët politikë dëshmuan se Kosova po ndërton standarde demokratike funksionale, të krahasueshme me vendet me traditë të konsoliduar demokratike.
Në fund, kjo nuk ishte vetëm fitore e një partie apo e një lideri. Ishte fitore e shtetit, e rendit demokratik dhe e vetëdijes kombëtare.
Urime Kosovë!
Urime shqiptarëve, kudo që jetojnë!