Udhëheqësit tanë të opozitës mendojnë se politika shtetërore është Ferrari kur e ngasin ata, por bëhet Zastava 101 sapo ta ngasë Albin Kurti.
Kur ata ulen në sedilje, motori tingëllon si simfoni italiane, demokracia parfumohet me lëkurë Ferrari dhe çdo gropë në rrugë shpallet “sakrificë patriotike për integrime euroatlantike”.
Por sapo në timon të ulet Albin Kurti, i njëjti shtet, me të njëjtin motor, me të njëjtat goma dhe me të njëjtën benzinë të paguar nga populli, papritur shndërrohet — sipas tyre — në një Zastava 101 që rrezikon të shpërthejë në kthesën e parë të historisë.
Nga këndvështrimi politik, opozita ka zbuluar një teori të re të demokracisë: demokracia nuk matet me vota, por me fytyrën e shoferit. Nëse populli voton për ta, atëherë populli është i mençur, europian dhe vizionar. Nëse voton për Albinin, atëherë populli qenka i manipuluar, i mashtruar ose “nuk e ka kuptuar rrezikun”. Pra, sipas kësaj logjike, qytetari është sovran vetëm kur voton sipas udhëzimeve të tyre.
Ekonomikisht, ata sillen si aristokratë që buxhetin e shtetit e quajnë “investim strategjik” kur paratë rrjedhin drejt tenderëve të miqve dhe kushërinjve të tyre, por “katastrofë populiste” kur ato përdoren për qytetarët. Kur ata marrin kredi, quhet zhvillim ekonomik. Kur dikush tjetër merr kredi, quhet barrë që do ta paguajnë nipërit tanë deri në fund të shekullit.
Filozofikisht, ata kanë krijuar një version ballkanik të relativizmit: e vërteta nuk varet nga faktet, por nga autori i tyre. Nëse ata emërojnë militantë partiakë, quhet “stabilitet institucional”. Nëse kundërshtari emëron dikë, quhet “kapje e shtetit”. Morali tek ta është si plastelina: zgjatet, shtrydhet dhe deformohet sipas temperaturës së interesit politik.
Sociologjikisht, opozita e trajton popullin si një turmë që duhet duartrokitur vetëm kur voton “si duhet”. Qytetari ideal për ta është ai që paguan taksa, hesht dhe duartroket. Në momentin që mendon ndryshe, shpallet viktimë propagande, sikur populli të ishte një tufë delesh që humb orientimin sapo nuk ndjek bariun e vjetër.
Psikologjikisht, kjo është drama klasike e njeriut që nuk e duron pasqyrën. Ata nuk mund ta pranojnë se ndoshta problemi nuk është populli, por sjellja e tyre. Prandaj shpikin skenarë apokaliptikë: “demokracia po vdes”, “shteti po rrëshqet në diktaturë”, “pluralizmi është në rrezik”. Çuditërisht, demokracia gjithmonë vdes vetëm kur ata humbin zgjedhjet; kur fitojnë, ajo ringjallet menjëherë dhe jep intervista optimiste.
Etikisht, standardi i tyre është si semafori në Ballkan: vlen vetëm për të tjerët. Ata kërkojnë transparencë nga kundërshtari, ndërsa dosjet e veta i mbajnë në errësirë si arkiva të periudhës osmane. Predikojnë drejtësi me zë të lartë, por shqetësohen jashtëzakonisht shumë kur drejtësia troket në dyert e njerëzve të tyre.
Moralikisht, tragjikomedia bëhet perfekte. Njerëzit që për vite e trajtuan shtetin si motel tranziti për interesa private, tani paraqiten si profetë të shpëtimit kombëtar. Dhe me seriozitet pothuaj fetar, i tregojnë popullit se Ferrari i demokracisë prishet vetëm kur nuk e ngasin ata.
Ndërsa qytetari i zakonshëm i dëgjon këto ligjërata si njeriu që pret autobusin në shi: i lodhur nga filozofët e timonit, nga patriotët sezonalë dhe nga mekanikët politikë që për 20 vjet nuk ndreqën as frenat, por sot japin leksione për shpejtësinë e demokracisë.
