Më 1 prill 2018, në Long Island të New Yorkut, u nda nga jeta në moshën 92-vjeçare inxhinieri elektrik Agim Karagjozi, një nga figurat më emblematike të diasporës shqiptare në Amerikë.
I lindur më 1 shtator 1926 (ose 1927 sipas disa burimeve) në Gjirokastër, në një familje të njohur për atdhetarizëm, ai la pas një jetë të tërë kushtuar Shqipërisë, unitetit kombëtar dhe “Vatrës” – federatës më të vjetër patriotike shqiptare në SHBA. Tetë vjet më vonë, kujtimi i tij mbetet i gjallë si shembull i patriotizmit të pastër, i sinqertë dhe i palodhur, që na frymëzon edhe sot për të vënë gjithmonë “Shqipërinë mbi çdo gjë tjetër”.
Agim Karagjozi kreu arsimin fillor në Gjirokastër (katër klasët e para) dhe klasën e pestë në Vlorë. Më vonë vazhdoi studimet në liceun e Korçës, gjimnazin e Gjirokastrës dhe të Tiranës. Që i ri u përfshi në Luftën e Dytë Botërore si veprimtar i Ballit Kombëtar, duke marrë pjesë në propagandë dhe madje në luftë me armë në dorë, duke shkuar deri në Kosovë.
Pas luftës, studioi inxhinieri elektrike në Robert College të Stambollit. Në vitin 1956 erdhi në Shtetet e Bashkuara, ku u vendos në Long Island dhe filloi një jetë të re si emigrant, por kurrë nuk harroi rrënjët shqiptare.
Që nga viti 1960 ai u bë anëtar aktiv i Federatës Pan-Shqiptare “Vatra”.
Nga viti 1992 deri në 2010 e drejtoi atë si kryetar, duke e udhëhequr në periudha të vështira financiare dhe politike. Ai siguroi që gazeta “Dielli” të dilte pa ndërprerje, forcoi “Fondin e Përhershëm” dhe mbajti gjallë unitetin mes vatranëve. Si anti-komunist i vendosur, ai mbështeti fuqishëm ardhjen e demokracisë në Shqipëri pas viteve ’90, loboi për pavarësinë e Kosovës dhe vizitoi politikanë, diplomatë dhe institucione amerikane për të mbrojtur interesat kombëtare.
Një nga momentet më të ndritshme dhe më emocionuese të përkushtimit të Agim Karagjozit ishte mbështetja e tij e pakursyer gjatë luftës së Kosovës në vitet 1998-1999. Si kryetar i Federatës Pan-Shqiptare “Vatra”, ai e hodhi menjëherë atë në aksion konkret.
Ai udhëhoqi një përfaqësi shqiptaro-amerikane që u takua në pranverë të vitit 1999 me Presidentin e Shteteve të Bashkuara, Bill Clinton, për të inkurajuar administratën amerikane të ndërhynte ushtarakisht dhe për të ndalur shtypjen e përgjakshme serbe ndaj shqiptarëve të Kosovës.
Ky takimi ishte një nga përpjekjet diplomatike më të rëndësishme të diasporës në atë kohë, duke kontribuar në sensibilizimin e opinionit ndërkombëtar dhe në mbështetjen për ndërhyrjen e NATO-s.
Por Agim Karagjozi nuk u mjaftua vetëm me veprim diplomatik nga larg. Bashkë me një grup vatranësh, ai mori rrezikun e udhëtimit përmes Shqipërisë së trazuar të asaj kohe dhe arriti deri në Tropojë. Atje, në spitalin e qytetit, takoi personalisht luftëtarët e plagosur të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Me duart e veta dorëzoi ndihma konkrete, medikamente, para dhe mbështetje morale që “Vatra” kishte mbledhur nga shqiptarët e Amerikës. Ai nuk kursente asgjë për lirinë e Kosovës të cilën e quante “plagën që i shkatërronte më së shumti dhimbje”.
Këto veprime nuk ishin vetëm ndihmë humanitare, ato ishin shprehje e një patriotizmi të thellë që vinte Kosovën në qendër të gjithçkaje. Miqtë e tij e përshkruanin si “Kosovari nga Gjirokastra”, sepse dashuria e tij për atë tokë ishte e pakufishme dhe pa interes personal.
Pas dorëheqjes për arsye shëndetësore në mars 2010, “Vatra” e zgjodhi President Nderi, një nder që ai e pranoi me modestinë e tij të zakonshme.
Një pjesë e rëndësishme e trashëgimisë së Agim Karagjozit janë vlerësimet dhe dekoratat e larta që mori gjatë jetës, si dëshmi konkrete e kontributit të tij të jashtëzakonshëm.
Ai u nderua me dekoratën më të lartë civile të Republikës së Shqipërisë, “Nderi i Kombit”, për veprimtari të shquar patriotike, për ruajtjen e identitetit kombëtar dhe për përpjekjet e tij të vazhdueshme për unitetin shqiptar në diasporë.
Ky titull e vlerësonte jo vetëm si kryetar të “Vatrës” për gati dy dekada, por edhe si vizionar që mbajti gjallë frymën atdhetare në kohëra të vështira.
Po aq i rëndësishëm ishte Medalja e Artë e Shqiponjës, një nderim i lartë që njeh kontributin në fushën e veprimtarisë kombëtare.
Qyteti i lindjes, Gjirokastra, e shpalli “Qytetar Nderi të Gjirokastrës” në vitin 2013 – një vlerësim emocional që e preku thellë, sepse vinte nga trualli ku ai kishte rrënjët familjare dhe kulturore. Ky titull simbolizonte lidhjen e pandashme me atdheun, pavarësisht dekadave të jetuara larg tij.
Përveç këtyre, ai u nderua me Urdhrin e Shqiponjës, me Medaljen e Lidhjes së Prizrenit (akorduar nga Presidenti Ibrahim Rugova) dhe me disa dekorata të tjera nga Republika e Kosovës e nga organizata të ndryshme të komunitetit.
Të gjitha këto vlerësime nuk ishin thjesht tituj formalë, ato pasqyronin një jetë të tërë sakrifice pa kërkuar kurrë përfitime personale. Agim Karagjozi i pranonte ato me modestinë e tij të zakonshme, duke thënë se ato i përkisnin jo vetëm atij, por gjithë “Vatrës” dhe komunitetit vatran që e mbështeti.
Miqtë dhe bashkëpuntorët e përshkruanin si njeri të sinqertë, bujar, fisnik, me vizion largpamës dhe me dashuri të veçantë për Kosovën ai vizitoi të plagosurit gjatë luftës dhe organizoi ndihma mjeksore e financiare.
Këto nderime mbeten sot dëshmi e qartë se patriotizmi i tij nuk ishte fjalë boshe, por veprim konkret që la gjurmë të pashlyeshme në historinë e diasporës shqiptare.
Agim Karagjozi na lë një trashëgimi të çmuar shembullin e një intelektuali, humanisti dhe patrioti që sakrifikoi kohën, energjinë dhe rehatinë personale për kombin. Ai na mëson se patriotizmi i vërtetë nuk është fjalë, por veprim i përditshëm, unitet dhe vizion afatgjatë.
Sot, tetë vjet pas ndarjes së tij, brezat e rinj të diasporës dhe atdheut kanë detyrën të mbajnë gjallë këtë flakë vatrane dhe të vendosin interesin kombëtar mbi çdo gjë, të ruajnë identitetin shqiptar dhe për të bërë një Shqipëri më të fortë, të bashkuar dhe prosperuese.
Agim Karagjozi Pushoftë në paqe!Emri i tij mbetet i shkruar me gërma të arta në historinë e “Vatrës” dhe të kombit shqiptar. Kujtimi i tij na frymëzon të vazhdojmë rrugën që që ai hapi me përkushtim të plotë.
Një nga momentet më të ndritshme dhe më emocionuese të përkushtimit të Agim Karagjozit ishte mbështetja e tij e pakursyer gjatë luftës së Kosovës në vitet 1998-1999. Si kryetar i Federatës Pan-Shqiptare “Vatra”, ai e hodhi menjëherë organizatën në aksion konkret. Ai udhëhoqi një përfaqësi shqiptaro-amerikane që u takua në pranverë të vitit 1999 me Presidentin e Shteteve të Bashkuara, Bill Clinton, për të inkurajuar administratën amerikane të ndërhynte ushtarakisht dhe për të ndalur shtypjen e përgjakshme serbe ndaj shqiptarëve të Kosovës. Kjo takimi ishte një nga përpjekjet diplomatike më të rëndësishme të diasporës në atë kohë, duke kontribuar në sensibilizimin e opinionit ndërkombëtar dhe në mbështetjen për ndërhyrjen e NATO-s.
Por Agim Karagjozi nuk u mjaftua vetëm me veprim diplomatik nga larg. Bashkë me një grup vatranësh, ai mori rrezikun e udhëtimit përmes Shqipërisë së trazuar të asaj kohe dhe arriti deri në Tropojë. Atje, në spitalin e qytetit, takoi personalisht luftëtarët e plagosur të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Me duart e veta dorëzoi ndihma konkrete: medikamente, para dhe mbështetje morale që “Vatra” kishte mbledhur nga shqiptarët e Amerikës. Ai nuk kursente asgjë për lirinë e Kosovës të cilën e quante “plagën që i shkatërronte më së shumti dhimbje”.
Këto veprime nuk ishin vetëm ndihmë humanitare; ato ishin shprehje e një patriotizmi të thellë që vinte Kosovën në qendër të gjithçkaje. Miqtë e tij e përshkruanin si “Kosovari nga Gjirokastra”, sepse dashuria e tij për atë tokë ishte e pakufishme dhe pa interes personal.
