Në Kosovë sot po ndodh një gjë e çuditshme: për disa flitet pa kufi, ndërsa për disa të tjerë – heshtet.
Ka një kontrast që nuk mund të injorohet më. Për disa liderë reagimet janë të menjëhershme, shpesh me gjuhë të ashpër, ndërsa për Edi Ramën – pothuajse nuk ekzistojnë.
Motivi është konkret. Së fundmi, Rama publikoi sërish një hartë ku Kosova paraqitet si pjesë e Serbisë. Nuk është hera e parë – e ka bërë edhe më parë.
Një kryeministër me formim artistik nuk mund të mos e dallojë një gjë të tillë në shikim të parë.
Prandaj kjo nuk mund të quhet gabim. Kjo është veprim me vetëdije.
Por ky nuk është rast i izoluar.
- Letra e përbashkët me Aleksandar Vuçiq në Frankfurter Allgemeine Zeitung, pa kushtëzuar njohjen e Kosovës
- Mosvotimi i rezolutës për gjenocidin serb në Parlamentin e Shqipërisë
- Deklaratat për t’i dhënë kohë Vuçiqit për shkak të marrëdhënieve me Rusinë
- Përfshirja në diskutime dhe ide për ndarjen e Kosovës
Këto nuk janë episode të ndara.
Kjo është një vijë politike.
Dhe megjithatë, në Kosovë mbretëron heshtja.
Pse nuk reagon Vjosa Osmani?
Pse nuk ka asnjë sqarim publik, sidomos në rastet kur Edi Rama ka folur edhe në emër të saj?
Pse Ramush Haradinaj, që dikur fliste për plane të rrezikshme, sot e quan Ramën “vëlla”?
Pse Lumir Abdixhiku e pret si mysafir nderi?
Kontrasti bëhet edhe më i madh kur krahasohet me mënyrën se si reagojnë për Albin Kurtin.
Akuza të rënda. Gjuhë ekstreme. Reagime të menjëhershme.
Por për Ramën – heshtje.
Po të ishte vetëm një pjesë e atyre që ka bërë apo thënë Rama, e thënë nga Albin Kurti, nuk do t’i lihej vend në Kosovë.
Do të kishte reagim të menjëhershëm:
nga opozita,
nga figura që thirren në luftën për Kosovën,
nga analistët dhe mediat.
Por për Ramën, kjo nuk ndodh.
Ky nuk është më debat normal politik.
Ky është standard i dyfishtë.
Dhe këtu lind një pyetje edhe më e fortë:
Ku janë ata që reagojnë çdo ditë për gjithçka?
Ku është Nasim Haradinaj, që në deklarime publike televizive ka relativizuar vrasjet e pasluftës ndaj anëtarëve të LDK-së?
Ku janë figura si Sami Lushtaku dhe Daut Haradinaj?
Pse për çdo çështje reagojnë, por për Ramën – jo?
Kur për çështje të brendshme përdoret gjuhë e ashpër, ndërsa për veprime që prekin interesin shtetëror nuk ka asnjë reagim, atëherë kemi një kontrast që nuk mund të injorohet.
Kjo heshtje nuk është neutrale.
Kjo heshtje është qëndrim.
Në fund, problemi nuk është vetëm te Rama.
Problemi është te ata që e dinë, por nuk flasin.
Sepse në politikë, nuk është vetëm ajo që thuhet që ka rëndësi – por edhe ajo për të cilën heshtet.