Mickoski është shembulli më i qartë i arrogancës politike dhe i vizionit të ngushtë shtetformues. Ai sillet si politikan që mendon se mund të manipulojë historinë, realitetin dhe legjitimitetin shqiptar në Maqedoninë e Veriut. Por ai harron diçka thelbësore: shqiptarët autoktonë të Shkupit, Tetovës, Gostivarit, Kërçovës dhe viseve të tjera nuk janë periferikë – ata janë shtyllat mbi të cilat qëndron vetë ky shtet.
Çdo tentativë e Mickoskit për të kontrolluar, relativizuar apo anashkaluar rolin politik dhe historik të shqiptarëve nuk është thjesht gabim; është rrezik për stabilitetin e vendit. Shqiptarët, me numrin, peshën institucionale dhe kontributin historik, janë faktor themelor i ekuilibrit shtetëror dhe mbajnë administratën, institucionet dhe stabilitetin politik.
Çdo arrogancë e Mickoskit, çdo manipulim ndaj institucioneve shqiptare dhe çdo përpjekje për të minimizuar të drejtat e tyre është sulm ndaj historisë, kushtetutës dhe të ardhmes së Republikës. Kërkesat shqiptare nuk janë improvizime politike, por standarde elementare demokratike: ndryshime kushtetuese që garantojnë barazinë e shqiptarëve si popull shtetformues; zyrtarizim real të gjuhës shqipe në të gjitha institucionet; përfaqësim proporcional në administratë, gjyqësor, ushtri dhe polici; decentralizim të vërtetë me kompetenca dhe buxhete të qëndrueshme; fonde zhvillimore për komunat shqiptare; dhe garanci ndërkombëtare për zbatimin e këtyre standardeve.
Këto kërkesa janë identike me kriteret që Komisioni Evropian kërkon nga çdo vend që synon anëtarësimin në BE. Prandaj, kur Mickoski i quan ato pengesa, ai sfidon vetë standardet evropiane, sfidon ligjin dhe sfidon themelet e një shteti multietnik e demokratik.
Ai nuk kupton gjuhën diplomatike, nuk kupton logjikën e bashkëjetesës politike dhe nuk e pranon realitetin demografik e historik. Çdo lëvizje e tij për të nënvlerësuar shqiptarët nuk do të kalojë pa reagim – politik, juridik dhe ndërkombëtar.
Shqiptarët nuk kërkojnë favore; ata kërkojnë minimumin e drejtësisë dhe barazisë. Ata nuk tolerojnë manipulime, nuk pranojnë të drejta të sakatuara dhe nuk do të lejojnë që historia, identiteti dhe roli i tyre shtetformues të fshihen nga skena politike.
Mickoski po del kundër një realiteti të pakapërcyeshëm: fuqisë politike, demografike dhe institucionale të shqiptarëve. Çdo sfidë ndaj tyre do t’i kthehet si dështim – politik, diplomatik dhe historik. Shqiptarët nuk do të heshtin, sepse barazia e plotë nuk është privilegj, por e drejtë themelore dhe standard evropian. Kushdo që sfidon këtë realitet – po sfidon vetë të ardhmen e shtetit. Mickoski është duke hyrë drejt një dështimi të pashmangshëm.