Kur këmbëngulja politike takohet me përgjegjësinë e sigurisë

Opinione

Kur këmbëngulja politike takohet me përgjegjësinë e sigurisë

Agim Vuniqi Nga Agim Vuniqi Më 21 gusht 2026 Në ora: 20:00
Ura mbi Ibër

Meritat kryesore për ndryshimin historik që po ndodh në Urën e Ibrit u takojnë, pa dyshim, kryeministrit Albin Kurti dhe komandantit të KFOR-it, gjeneralmajor Özkan Ulutaş. I pari e mbajti të hapur politikisht kërkesën që ura të mos mbetej përgjithmonë simbol i ndarjes; i dyti e udhëhoqi procesin ushtarak me maturi, duke e përshtatur praninë e KFOR-it me përmirësimin real të gjendjes së sigurisë.

Megjithatë, saktësia kërkon të thuhet se deri tani nuk është shpallur ende hapja e plotë e urës për automjete. KFOR-i ka filluar largimin gradual të postbllokut të përhershëm dhe kalimin drejt një pranie më fleksibile. Ky është ndryshim thelbësor, por jo domosdoshmërisht akti përfundimtar juridik dhe teknik i hapjes së urës.

Vetë NATO-ja e ka bërë të qartë se ky proces po zhvillohet “nën udhëheqjen e qëndrueshme” të gjeneralmajor Ulutaşit dhe në koordinim të ngushtë me autoritetet dhe palët relevante. Aleanca thotë se prania e KFOR-it po përshtatet me “përmirësimet në situatën e sigurisë”. Vendimi është gradual, i kushtëzuar nga gjendja në terren dhe i kthyeshëm nëse siguria përkeqësohet. Deklarata e NATO-s⁠ dhe njoftimi mbi tranzicionin e KFOR-it⁠ e konfirmojnë këtë.

Kjo e bën procesin shumë më domethënës sesa një fitore të zakonshme politike. Ai dëshmon se bashkëpunimi ndërmjet institucioneve të Kosovës dhe KFOR-it mund të prodhojë rezultate atje ku për vite me radhë sunduan frika, barrikadat dhe politika e ndarjes. Është gjithashtu njohje e rritjes së aftësive të institucioneve kosovare të sigurisë—një nga arsyet që NATO ka dhënë për optimizimin gradual të pranisë së saj. 

Kryeministri Kurti meriton vlerësim për këmbënguljen që liria e lëvizjes dhe sovraniteti të mos mbeten nocione abstrakte. Gjeneralmajor Ulutaş meriton respekt për faktin se nuk e trajtoi sigurinë si ruajtje të pafundme të status quo-së, por si krijim gradual të kushteve që institucionet vendëse të ushtrojnë përgjegjësitë e tyre.

Merita u takon edhe Policisë së Kosovës, qytetarëve që nuk iu përgjigjën provokimeve dhe gjithë strukturës së NATO-s që e miratoi këtë tranzicion. Pa profesionalizmin dhe përmbajtjen e tyre, as këmbëngulja politike dhe as vendimi ushtarak nuk do të ishin të qëndrueshme.

Ura nuk duhet të hapet kundër serbëve të Kosovës, por për të gjithë qytetarët. Liria e lëvizjes nuk mund të jetë privilegj etnik, ndërsa siguria nuk mund të nënkuptojë strehim për strukturat kriminale. Nuk ka liri për kriminelët; ka liri për qytetarët dhe përgjegjësi individuale për këdo që shkel ligjin.

Nëse procesi përfundon pa incidente dhe ura u kthehet plotësisht qytetarëve, ai mund të konsiderohet një nga sukseset më të rëndësishme të bashkëpunimit të sigurisë në Ballkanin e pasluftës. Sepse pa siguri nuk ka paqe, por pa liri të lëvizjes dhe sundim të ligjit nuk ka as normalitet. Ura e Ibrit duhet të pushojë së qeni kufi i frikës dhe të bëhet urë e një epoke të re—të një paqeje që nuk mbështetet në ndarje, por në institucione, ligj dhe bashkëpunim me aleatët.

comment Për komente lëvizni më poshtë
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat