Shëndetësia në Luginën e Preshevës – gjendja reale, organizimi institucional dhe sfidat

Opinione

Shëndetësia në Luginën e Preshevës – gjendja reale, organizimi institucional dhe sfidat

Nga: Nehat Hyseni Më: 21 shtator 2026 Në ora: 08:27
Nehat Hyseni

Gjendja e shëndetësisë publike dhe private në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë përbën një nga treguesit më të rëndësishëm për të kuptuar gjendjen reale sociale, ekonomike dhe institucionale të Luginës së Preshevës. Shëndetësia nuk është vetëm çështje e mjekut, infermierit, ambulancës apo spitalit. Ajo është pjesë e drejtpërdrejtë e sigurisë njerëzore, e cilësisë së jetës dhe e mundësisë që një qytetar të jetojë me dinjitet në vendbanimin e tij.

Për një rajon si Presheva, Bujanoci dhe Medvegja, problemi është edhe më kompleks. Këto tri komuna karakterizohen nga zhvillimi i ulët ekonomik, migrimi i vazhdueshëm, shpërndarja rurale e popullsisë dhe, sidomos në Medvegjë, plakja dhe zvogëlimi i madh demografik. Këta faktorë ndikojnë drejtpërdrejt në organizimin e shërbimeve shëndetësore.

Sipas të dhënave të regjistrimit të vitit 2022, Presheva kishte 33.449 banorë të regjistruar, Bujanoci 41.068 dhe Medvegja 6.360. Në Preshevë shqiptarët përbëjnë rreth 93,7 për qind të popullsisë së regjistruar, ndërsa në Bujanoc rreth 62 për qind. Në Medvegjë përqindja e shqiptarëve aktualisht ështe rreth 14,2 për qind. Këto të dhëna kanë rëndësi edhe për planifikimin e shërbimeve publike, përfshirë shëndetësinë.

Prandaj, pyetja kryesore nuk është vetëm nëse në këto komuna ekzistojnë institucione shëndetësore. Pyetja më e rëndësishme është: a janë këto institucione të organizuara dhe të pajisura në mënyrë që qytetari të marrë shërbimin e nevojshëm, në kohën e duhur, në gjuhën që kupton dhe me personel të mjaftueshëm profesional?

Përgjigjja kërkon një analizë më të thellë!

ORGANIZIMI I SISTEMIT SHËNDETËSOR NË LUGINËN E PRESHEVËS

Sistemi shëndetësor në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë është pjesë e sistemit publik shëndetësor të Republikës së Serbisë. Në nivelin parësor, struktura kryesore janë Shtëpitë e Shëndetit – Domovi zdravlja, të cilat sigurojnë mjekësinë e përgjithshme, kujdesin për fëmijët, gratë, patronazhin, stomatologjinë, diagnostikën dhe, sipas kapaciteteve, shërbime specialistike-konsultative.

Në rastet që kërkojnë diagnostikim ose trajtim më të specializuar, qytetarët orientohen drejt institucioneve të nivelit sekondar dhe terciar, veçanërisht drejt Vranjës, Leskovcit, Nishit dhe qendrave të tjera universitare e spitalore.

Kjo do të thotë se qytetari i Luginës nuk e përjeton sistemin shëndetësor vetëm përmes institucionit lokal. Për shumë diagnoza, ekzaminime specialistike, ndërhyrje kirurgjikale dhe trajtime më të ndërlikuara, ai duhet të udhëtojë jashtë komunës.

Kjo krijon një problem të rëndësishëm: distanca gjeografike bëhet pjesë e pabarazisë shëndetësore.

Në Preshevë dhe Bujanoc problemi është më pak i theksuar sesa në Medvegjë, për shkak të pozitës më të favorshme gjeografike dhe lidhjeve rrugore. Në Medvegjë, përkundrazi, vetë konfiguracioni i territorit e vështirëson ofrimin e shërbimeve.

Faqja zyrtare e Komunës së Medvegjës e përshkruan territorin si kryesisht malor, me dendësi të ulët të popullsisë, rrjet rrugor lokal problematik dhe popullsi relativisht të moshuar. Rreth 95 për qind e territorit përshkruhet si malor dhe shërbimet e institucionit lokal u shërbejnë edhe banorëve të vendbanimeve të largëta.

Kjo tregon se organizimi i shëndetësisë nuk mund të bazohet vetëm në numrin e banorëve, por duhet të marrë parasysh edhe territorin, moshën e popullsisë, largësinë nga qendrat mjekësore dhe gjendjen e infrastrukturës.

PRESHEVA – QENDRA KRYESORE E KUJDESIT PARËSOR SHËNDETËSOR

Në Preshevë, institucioni themelor është Shtëpia e Shëndetit “Preshevë” dhe përbën shtyllën e shëndetësisë publike në komunë.

Të dhënat zyrtare të Ministrisë së Shëndetësisë së Serbisë tregojnë se institucioni ka pasur nevoja të përsëritura për plotësimin e vendeve të punës. Në vitin 2026 janë shpallur vende pune për një specialist të oftalmologjisë, katër mjekë të mjekësisë, një infermier/e të nivelit të lartë, katër infermierë/teknikë dhe personel ndihmës.

Vetë struktura e vendeve të shpallura tregon një problem të rëndësishëm: nevoja për personel nuk është vetëm një çështje administrative, por lidhet drejtpërdrejt me funksionimin e përditshëm të shërbimeve.

Në vitet e fundit janë shpallur edhe vende pune për mjekë në shërbimin e të rriturve, për mjekë në urgjencë, për infermierë, psikolog dhe personel të transportit sanitar.

Në veçanti, oftalmologjia paraqet një shembull domethënës. Në vitin 2026 Ministria e Shëndetësisë publikoi konkurs për një specialist të oftalmologjisë për shkak të nevojës së shtuar dhe mungesës së specialistit të mëparshëm.

Këto të dhëna nuk do të thonë se shërbimi shëndetësor në Preshevë nuk funksionon. Përkundrazi, ai funksionon dhe përmbush një numër të madh shërbimesh bazë. Por tregojnë se kapaciteti institucional duhet të mbahet vazhdimisht nën presionin e rekrutimit dhe zëvendësimit të kuadrit profesional.

Një çështje tjetër është urgjenca mjekësore. Në dokumentet e punësimit të publikuara nga Ministria e Shëndetësisë përfshihen mjekë dhe shoferë të transportit sanitar në kuadër të shërbimit të urgjencës.

Kjo është veçanërisht e rëndësishme për një komunë me shumë vendbanime rurale. Në rastet e infarktit, insultit, traumave, aksidenteve apo komplikimeve të shtatzënisë, koha e reagimit është element vendimtar i cilësisë së shërbimit shëndetësor.

BUJANOCI – NJË MJEDIS MULTIETNIK

Bujanoci ka një pozitë të veçantë për shkak të karakterit multietnik të komunës. Këtu sistemi shëndetësor duhet të funksionojë për një popullsi shqiptare, serbe dhe rome.

Institucioni kryesor lokal është Dom zdravlja Bujanovac, ndërsa qytetarët përdorin gjithashtu shërbimet e institucioneve të tjera shëndetësore në Bujanoc, Vranjë dhe qendra të tjera.

Në vitin 2026, dokumentet zyrtare tregojnë se Dom zdravlja Bujanovac ka vazhduar të angazhojë personel edhe përmes programeve të mbështetura nga projekte të caktuara, ndër to edhe një infermier/e me kohë të pjesshme në kuadër të projektit për qasje në shërbimet shëndetësore për migrantët.

Kjo tregon se një pjesë e kapaciteteve shëndetësore lokale lidhet edhe me programe dhe projekte të veçanta.

Por problemi kryesor për Bujanocin është më i gjerë: si të ndërtohet një shërbim shëndetësor vërtet i barabartë në një komunë multietnike?

Barazia nuk matet vetëm me numrin e ordinancave. Ajo matet edhe me:

● numrin e mjekëve dhe infermierëve;

● specializimet;

● pajisjet diagnostikuese;

● kohën e pritjes;

● qasjen në urgjencë;

● përdorimin e gjuhës shqipe;

● përfaqësimin e komuniteteve në personelin shëndetësor;

● dhe mundësinë e pacientit për të vazhduar trajtimin në nivelin sekondar.

Në vitin 2026, një analizë e publikuar nga Bujanovačke, duke iu referuar të dhënave të institucioneve dhe deklarimeve të aktorëve të ndryshëm, ngriti shqetësimin për përfaqësimin e ulët të shqiptarëve në disa institucione shëndetësore jashtë administrimit lokal. Këto janë pretendime të cituara nga burime lokale dhe nuk duhet të trajtohen si regjistër zyrtar i plotë aktual, por problemi i përfaqësimit meriton verifikim institucional.

Një çështje e veçantë është Zdravstveni centar Vranje, sepse shumë qytetarë nga Presheva dhe Bujanoci janë të varur nga shërbimet e tij të nivelit sekondar.

Nëse pacienti shqiptar e merr shërbimin fillestar në komunën e tij, por më pas duhet të shkojë në Vranjë për diagnostikim ose trajtim specialistik, atëherë përvoja e tij shëndetësore varet edhe nga mënyra se si funksionon institucioni referues.

Prandaj, politika e shëndetësisë për Luginën duhet të trajtojë si një sistem të vetëm zinxhirin Preshevë–Bujanoc–Vranjë–qendra të tjera, dhe jo vetëm secilën komunë veçmas.

MEDVEGJA – SHËNDETËSIA NË KUSHTE TË VEÇANTA DEMOGRAFIKE DHE GJEOGRAFIKE

Medvegja paraqet rastin më kompleks!

Sipas të dhënave zyrtare lokale, Dom zdravlja Medveđa funksionon si institucion i pavarur që nga 1 janari 2007. Përveç selisë në Medvegjë, ekziston një stacion shëndetësor në Sijarinë Banjë dhe ambulanca në Tularë, Ravna Banjë, Retkocër, Lec dhe Buçumet. Në disa prej këtyre ambulancave infermieri është i pranishëm vazhdimisht, ndërsa mjeku vjen në ditë të caktuara të javës.

Ky model është i domosdoshëm për një territor të shpërndarë.

Shërbimi i mjekësisë së përgjithshme me kujdes shtëpiak, urgjencë dhe konsultime internistike funksionon në Medvegjë në mënyrë të vazhdueshme, 24 orë në ditë. Institucioni ka gjithashtu shërbime për fëmijë, gra, patronazh, stomatologji, laborator, radiologji dhe administratë.

Megjithatë, Medvegja përballet me një paradoks!

Sa më e vogël dhe më e shpërndarë të jetë popullsia, aq më i shtrenjtë bëhet shërbimi shëndetësor për banor.

Nëse një ambulancë rurale ka pak pacientë, kjo nuk do të thotë se ajo është e panevojshme. Për një të moshuar që jeton në një fshat malor, ajo mund të jetë i vetmi shërbim realisht i arritshëm.

Prandaj, logjika ekonomike e pastër nuk mund të jetë kriteri i vetëm!

Një institucion shëndetësor në një komunë të zbrazur nuk duhet të vlerësohet vetëm me numrin e pacientëve, por edhe me funksionin social dhe territorial që kryen.

Kjo është veçanërisht e rëndësishme për Medvegjën, ku 95 për qind e territorit është malor dhe dendësia e popullsisë është shumë e ulët.

KUADRI PROFESIONAL – PROBLEMI MË I MADH STRUKTUROR

Një nga problemet më të rëndësishme të shëndetësisë në Luginë është kuadri profesional.

Nuk mjafton të ekzistojë vetëm ndërtesa Shtëpisë së Shëndetit. Duhet të ketë mjekë, specialistë, infermierë, teknikë, laborantë, radiologë, shoferë të ambulancës dhe personel tjetër.

Në Preshevë, dokumentet zyrtare të viteve 2024–2026 tregojnë konkurse të përsëritura për mjekë dhe infermierë. Në vitin 2025, për shembull, janë shpallur vende për specialist oftalmologjie, dy mjekë dhe infermier të lartë.

Në vitin 2026 përsëri u hapën vende pune për mjekë dhe infermierë, duke përfshirë edhe specialistin e oftalmologjisë.

Kjo e bën të qartë se sigurimi i kuadrit duhet të jetë politikë afatgjatë dhe jo zgjidhje e përkohshme përmes konkurseve periodike.

Problemi lidhet edhe me migrimin e fuqisë së re profesionale. Mjekët e rinj kanë mundësi punësimi në qendra më të mëdha, në sektorin privat, jashtë vendit ose në qendrat universitare. Për komunat periferike është më e vështirë të konkurrojnë për të njëjtin kapital njerëzor.

Prandaj nevojitet një politikë e veçantë:

specializim për mjekët lokalë, stimulim financiar, banim për personelin, kushte moderne pune dhe mundësi profesionale për të rinjtë.

Një mjek i ri nuk mund të mbahet vetëm me pagë. Ai duhet të ketë perspektivë profesionale.

PËRFAQËSIMI I SHQIPTARËVE NË SHËNDETËSI

Për Luginën e Preshevës, çështja e përfaqësimit të shqiptarëve në institucionet publike është pjesë e barazisë institucionale.

Kushtetuta e Serbisë parashikon se, gjatë punësimit në organet shtetërore, shërbimet publike dhe administratën lokale, duhet të merret parasysh përbërja e popullsisë dhe përfaqësimi përkatës i pakicave kombëtare.

Në shëndetësi, kjo ka një dimension të dyfishtë.

Së pari, përfaqësimi është çështje e barazisë në punësim.

Së dyti, ai është çështje e cilësisë së komunikimit me pacientin.

Në komunitetet ku fliten dy ose më shumë gjuhë, komunikimi i saktë ndërmjet mjekut dhe pacientit është element i sigurisë mjekësore! Pacienti duhet të jetë në gjendje të shpjegojë simptomat, historinë e sëmundjes, terapinë që përdor dhe shqetësimet e tij.

Për këtë arsye, shërbimi shëndetësor në gjuhën shqipe nuk duhet të shihet si privilegj, por si pjesë e aksesit të barabartë në shërbimin publik.

Megjithatë, duhet të bëhet një dallim shkencor: nuk është e mjaftueshme të thuhet se ekziston diskriminim vetëm sepse përfaqësimi është i ulët. Duhet të maten konkretisht vendet e sistematizuara, vendet e plotësuara, kualifikimet e kërkuara dhe struktura e personelit sipas komunave dhe institucioneve.

Për këtë arsye, një regjistër publik vjetor i përfaqësimit etnik në shëndetësi do të ishte një instrument i dobishëm transparence!

SHËNDETËSIA PRIVATE – ALTERNATIVË, PLOTËSIM DHE SFIDË

Krahas sistemit publik është zhvilluar edhe sektori privat.

Në Preshevë funksionojnë ordinanca dhe poliklinika private, ndërsa në Bujanoc ekzistojnë ordinanca, laboratorë dhe shërbime të tjera private. Në kërkimet aktuale lokale shfaqen, ndër të tjera, ordinanca të radiologjisë, mjekësisë së përgjithshme, gjinekologjisë dhe shërbime laboratorike. Ordinanca Preventiva Poliklinika Human Life RE-VITA VitalisNS.

Sektori privat ka disa përparësi të dukshme.

Ai mund të ofrojë:

● termine më të shpejta;

● konsultime specialistike;

● diagnostikë;

● analiza laboratorike;

● shërbime që në sektorin publik mund të kenë pritje më të gjata;

● dhe një alternativë për pacientin që kërkon shërbim të menjëhershëm.

Por ekziston edhe problemi i barazisë!

Shërbimi privat paguhet.

Kjo do të thotë se një familje me të ardhura të ulëta nuk ka të njëjtën mundësi si një familje me të ardhura më të larta për të përdorur shërbimet private.

Kështu, rritja e sektorit privat mund ta lehtësojë presionin mbi sektorin publik, por nuk mund ta zëvendësojë atë!

Në një rajon ekonomikisht të dobët, sektori publik duhet të mbetet baza e sistemit.

PROBLEMI I REFERIMIT – NGA PRESHEVA DHE BUJANOCI DREJT VRANJËS

Një nga problemet më të mëdha të pacientëve është referimi.

Mjekësia parësore mund të diagnostikojë dhe trajtojë shumë sëmundje, por jo të gjitha.

Kur nevojitet:

● kirurgjia;

● kardiologjia e avancuar;

● neurologjia;

● onkologjia;

● diagnostika e ndërlikuar;

● ndërhyrjet urgjente;

● kujdesi intensiv;

● apo procedura të specializuara,

pacienti duhet të dërgohet në një qendër tjetër.

Këtu shfaqen tre probleme:

koha, transporti dhe kostoja.

Për një pacient të sëmurë rëndë, udhëtimi nuk është thjesht çështje kilometrash. Ai mund të jetë lodhje fizike, shpenzim financiar dhe stres për familjen.

Për pacientët e moshuar të Medvegjës kjo problematikë është edhe më e theksuar.

Prandaj, politika shëndetësore për Luginën duhet të synojë rritjen e numrit të shërbimeve specialistike që ofrohen lokalisht, të paktën në mënyrë periodike.

Një model i mundshëm do të ishte që specialistët nga Vranja, Nish ose qendra të tjera të vinin në Preshevë dhe Bujanoc në ditë të përcaktuara, ndërsa për Medvegjën të organizoheshin ekipe mobile.

Kjo do të ulte numrin e udhëtimeve të panevojshme.

PAJISJET DHE DIAGNOSTIKA – KU DUHET TË INVESTOHET?

Një sistem modern shëndetësor nuk mund të mbështetet vetëm në ekzaminimin klinik.

Nevojiten:

● laboratorë modernë;

● ultrazë;

● radiologji;

● EKG;

● pajisje për urgjencë;

● diagnostikë për sëmundjet kronike;

● sisteme elektronike të të dhënave;

● telemjekësi.

Në Medvegjë, institucioni zyrtar përfshin laboratorinë, radiologjinë dhe diagnostikën në strukturën e vet.

Megjithatë, çështja nuk është vetëm nëse një pajisje ekziston, por sa shpesh përdoret, a është funksionale, a ka personel të trajnuar dhe sa shpejt mund të merret rezultati.

Një aparat i shtrenjtë pa specialistin që e përdor nuk e zgjidh problemin.

Prandaj investimet duhet të jenë të integruara:

pajisje + personel + mirëmbajtje + trajnim + sistem referimi.

SHËNDETËSIA RURALE DHE KUJDESI PËR TË MOSHUARIT

Një nga karakteristikat e Luginës është pesha e madhe e vendbanimeve rurale.

Në këto zona shëndetësia duhet të jetë më afër qytetarit.

Modeli tradicional, ku pacienti duhet të vijë gjithmonë në qendër, nuk është i mjaftueshëm për një popullsi të moshuar dhe territor të shpërndarë.

Prandaj duhet të zhvillohet:

kujdesi shëndetësor në shtëpi.

Ky shërbim duhet të përfshijë:

● kontrollin e pacientëve kronikë;

● matjen e tensionit dhe sheqerit;

● kujdesin pas operacionit;

● kujdesin për pacientët me aftësi të kufizuara;

● kujdesin paliativ;

● mbështetjen e familjeve;

● vaksinimin dhe parandalimin.

Medvegja është shembulli më i qartë i nevojës për këtë model, sepse vetë institucioni lokal e përfshin kujdesin në shtëpi në strukturën e shërbimit të mjekësisë së përgjithshme.

Por edhe Presheva dhe Bujanoci kanë nevojë për forcimin e kësaj forme të kujdesit, sidomos në fshatrat e largëta.

PARANDALIMI – ËSHTË REALISHT PJESA MË E NËNVLERËSUAR E SISTEMIT!

Shëndetësia nuk duhet të fillojë kur pacienti sëmuret.

Ajo duhet të fillojë më herët.

Kontrollet parandaluese për:

● tensionin e lartë;

● diabetin;

● sëmundjet kardiovaskulare;

● kancerin;

● shëndetin e grave;

● shëndetin e fëmijëve;

● shëndetin mendor;

● obezitetin;

● duhanpirjen;

mund të ulin barrën e sëmundjeve kronike.

Në këtë pikë, roli i mjekut familjar dhe patronazhit është vendimtar.

Nëse një pacient kontrollohet rregullisht dhe sëmundja zbulohet në fazën fillestare, kostoja njerëzore dhe ekonomike është shumë më e ulët.

Prandaj, investimi në parandalim është njëkohësisht investim në ekonomi.

SHËNDETI MENDOR – NUK DUHET TË MBETET I PADUKSHËM!

Një tjetër fushë që kërkon vëmendje është shëndeti mendor.

Migrimi, papunësia, pasiguria ekonomike, plakja, izolimi rural dhe problemet familjare mund të krijojnë ngarkesë të madhe psikologjike.

Në dokumentet e punësimit të Dom zdravlja Preševo është paraparë edhe pozita e psikologut të diplomuar në kuadër të shërbimit specialistik-konsultativ.

Kjo është një shenjë pozitive, por nevojitet qasje sistematike.

Shëndeti mendor duhet të jetë pjesë e mjekësisë familjare, shkollave dhe shërbimeve sociale.

Veçanërisht të rinjtë duhet të kenë mundësi të flasin me profesionistë pa stigma dhe pa pengesa administrative.

ÇFARË DUHET TË NDRYSHOJË?

Nëse synohet një sistem shëndetësor më funksional në Luginën e Preshevës, nevojitet një plan i veçantë rajonal.

Ky plan mund të mbështetet në dhjetë prioritete:

1. Planifikim i veçantë shëndetësor për Preshevën, Bujanocin dhe Medvegjën.

2. Punësim dhe specializim i kuadrit lokal.

3. Përfaqësim proporcional dhe transparent i shqiptarëve në institucionet publike shëndetësore.

4. Shërbime specialistike periodike në Preshevë dhe Bujanoc.

5. Ekipe mobile për fshatrat e largëta të Medvegjës dhe komunave të tjera.

6. Forcim i urgjencës dhe transportit sanitar.

7. Investime në laboratorë dhe diagnostikë.

8. Zhvillim i kujdesit shëndetësor në shtëpi.

9. Digjitalizim dhe telemjekësi.

10. Raport vjetor publik për gjendjen e shëndetësisë në Luginë.

Një raport i tillë duhet të përmbajë numrin e mjekëve, specialistëve, infermierëve, pacientëve, shërbimeve, pritjeve, referimeve, pajisjeve dhe investimeve.

Vetëm me të dhëna të tilla mund të flasim për një politikë shëndetësore të bazuar në prova.

PËRFUNDIM

Gjendja e shëndetësisë në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë nuk mund të përshkruhet as me një fjali optimiste dhe as me një përfundim katastrofik!

Realiteti është më kompleks!

Institucionet ekzistojnë. Shërbimet funksionojnë. Mjekët dhe infermierët punojnë. Por sistemi përballet me mungesë dhe qarkullim të kuadrit, nevojë për specialistë, vështirësi territoriale, kufizime të diagnostikës, varësi nga qendrat jashtë Luginës dhe pabarazi në përfaqësimin institucional.

Në Preshevë problemi kryesor lidhet me forcimin e kapaciteteve të një qendre që i shërben një popullsie kryesisht shqiptare dhe një territori me shumë vendbanime.

Në Bujanoc sfida kryesore është kombinimi i nevojave shëndetësore me realitetin multietnik dhe sigurimi i një sistemi të barabartë dhe funksional për të gjithë qytetarët.

Në Medvegjë problemi është edhe më specifik: një territor i madh, malor, me popullsi të vogël dhe të plakur, ku ruajtja e ambulancave lokale dhe shërbimeve bazë ka rëndësi shumë më të madhe sesa mund të sugjerojë vetëm numri i pacientëve.

Sektori privat është bërë pjesë e rëndësishme e sistemit dhe mund të plotësojë boshllëqet e shërbimit publik, por nuk mund ta zëvendësojë përgjegjësinë e shtetit për të garantuar qasje të barabartë në kujdesin shëndetësor.

Për Luginën e Preshevës, shëndetësia duhet të trajtohet edhe si politikë e zhvillimit dhe e qëndrueshmërisë demografike.

Një familje që nuk ka mjek pranë, një i moshuar që nuk mund të arrijë ambulancën, një grua që duhet të udhëtojë larg për një kontroll specialistik, një fëmijë që nuk ka qasje të shpejtë në pediatër apo një pacient kronik që nuk mund të marrë terapinë dhe kontrollin në kohë – të gjitha këto janë tregues të funksionimit real të shtetit dhe të institucioneve publike.

Prandaj, politika e shëndetësisë për Preshevën, Bujanocin dhe Medvegjën duhet të kalojë nga logjika e “shërbimit minimal” në logjikën e “shërbimit të garantuar dhe cilësor”.

Lugina ka nevojë për mjekët e saj, specialistët e saj, infermierët e saj, pajisjet e saj dhe një sistem të integruar referimi me qendrat e mëdha të Serbisë.

Në të njëjtën kohë, ajo ka nevojë për transparencë!

Sepse vetëm kur qytetari e di sa mjekë janë në dispozicion, cilat shërbime ofrohen, sa specialistë mungojnë, sa pacientë referohen, sa investohet dhe sa shqiptarë janë të përfaqësuar në sistem, mund të matet realisht gjendja e shëndetësisë.

Dhe vetëm mbi bazën e këtyre të dhënave mund të ndërtohet një politikë serioze shëndetësore.

Shëndetësia nuk është vetëm një shërbim publik. Ajo është një nga kushtet themelore që njerëzit të mund të jetojnë, të punojnë dhe të ndërtojnë të ardhmen në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë.

Në këtë kuptim, investimi në shëndetësi është investim në njeriun, familjen, zhvillimin dhe të ardhmen e Luginës së Preshevës.

Preshevë, 21 shtator 2026

Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat